Lífið um­turnaðist í kjöl­far slyssins

„Ég var nýbúinn að skutla systur minni niður í miðbæ Reykjavíkur og var á leiðinni í Hafnarfjörð þegar ég sá bíl með hazardljósin á úti í vinstri kanti. Þá ákvað ég að stöðva bílinn minn og aðstoða ökumennina sem höfðu sprengt dekk,“ byrjar frásögn Finns en atburðarrásin tók krappa U-beygju þegar árekstur varð þar sem jeppi keyrði aftan á bílana tvo.

„Mér finnst ekkert mál að hjálpa fólki og er vanur því sjálfur að gera við bíla. Þannig að ég fór strax að finna til tjakk og þegar það stoppaði annar konar og bauðst til að hjálpa sagðist ég geta séð um þetta bara,“ segir Finnur en fyrir slysið var hann að stefna á flugskólann.

Varð fyrir bílnum

Finnur, sem stóð utan við bílana þegar áreksturinn varð, kastaðist heila sex metra og lenti svo harkalega á jörðinni.

„Þegar bíllinn klessti á mig þá keyrði hann inn í hægri hlið líkamans sem endaði þannig að hægri mjöðmin, lærið og sköflungurinn brotnuðu á fimm mismunandi stöðum, lærleggurinn brotnaði alveg í tvennt og beinbrotið á sköflungnum var opið,“ segir Finnur.

Hann þarf á þessum tímapunkti að taka hlé á samtalinu við blaðamann, orðinn of verkjaður til að halda áfram í bili.

Var með meðvitund allan tímann

Áverkarnir voru alvarlegir, Finnur margbrotnaði á hægri fótlegg við lendingu á hörðu malbikinu og meðal áverka var opið beinbrot á sköflung. Hægri lærleggur og mjaðmagrind brotnuðu einnig en þannig var þvagrásin rifin til og hefur Finnur þurft að vera með þvaglegg frá því að slysið varð. 

Hann var fluttur hið snarasta á slysadeild Landspítalans en þar lá hann inni í tæpan mánuð. Finnur var helaumur og marinn upp eftir öllu bakinu en í raun fór mögulega aðeins betur en á horfðist.

„Ég var vakandi allan tímann, þegar ég lá þarna á jörðinni. Þegar ég reyndi að hreyfa neðri hluta líkamans gerðist ekkert,“ segir Finnur og útskýrir að vinstri fóturinn hafi farið miklu betur út úr slysinu en að hann hafi á þessu augnabliki talið að hann hefði lamast.

„En það er víst þannig að þegar mjöðmin brotnar svona illa er ekki hægt að hreyfa fæturna. Ég var samt með meðvitund og gat sagt kennitöluna mína, nafnið mitt og hver nánasti aðstandandi var,“ segir Finnur frá en hann er enn þá í endurhæfingu og fer von bráðar í sjöundu aðgerðina síðan slysið varð.

Hann var fluttur af slysadeildinni yfir á endurhæfingardeild Landspítalans á Grensás.

Fyrst um sinn gat Finnur ekki gengið nema með því að styðjast algjörlega við göngugrind.

„Þvagrásin og þvagleggurinn ollu því að ég mátti ekki setja neinn þunga í fæturna, eða bara um fimm kíló, þannig að ég þurfti að nota göngugrind til að geta gengið um,“ segir Finnur og rifjar upp að fyrir slysið hafi hann farið nánast daglega út í göngutúra með hundinn sinn, schnauzerinn Svala.

Finnur er uppalinn á Sauðárkróki og útskrifaðist í fyrra úr rafvirkjanámi við Fjölbrautarskóla Norðurlands Vestra. Í dag er Finnur ekki fær um að vinna líkt og hann gerði áður.

Eftirköstin margs konar

Hann getur ekki enn setið venjulega og hefur ítrekað fengið sýkingar vegna notkunarinnar á þvagleggnum. Það hafa myndast steinar í þvaginu sem stífluðu þvaglegginn. Þá urðu jafnframt eftirköst í opna beinbrotinu en hann fékk sýkingu í það og endaði á því að þurfa að fara í sýklalyf. Tekin var húð af lærinu og hún notuð til að loka beinbrotinu.

„Ég er hjá sjúkraþjálfara núna en það er takmarkað hversu mikið af æfingum ég má gera fyrr en þvagleggurinn er tekinn. Það á vonandi að gerast í maí. En það voru settir naglar í lærlegginn og sköflunginn af því að gifs hefði ekki dugað til. Naglarnir verða vonandi teknir næsta vor,“ segir Finnur og segir frá því að hann hafi lést verulega og sé í dag 49 kíló.

Hann er á sterkum verkjalyfjum sem að hans sögn hafa orðið til þess að hann dreymir illa en af og til fær hann hroll við tilhugsun um áfallið.

Andleg líðan hafi farið versnandi en hann hafi bara nýlega byrjað að sofa ágætlega og byrjað að hreyfa sig eitthvað af viti.

Á að ná fullum bata

„Ég ætti að geta hreyft mig að fullu eftir um ár en ég er búinn að fara í sex aðgerðir hingað til og á eina eftir. Flestar voru þannig að ég var svæfður,“ segir Finnur en sjúkrasaga þessa unga manns er ansi óvenjuleg og hefur hann alls fjórum sinnum verið lagður inn á gjörgæslu.

„Viku áður en slysið varð var ég loksins að jafna mig á sýkingu í barkakýlinu og ári áður, á útskriftardaginn minn, var ég lagður inn á gjörgæslu vegna þess að ég fékk sepsis, lífshættulega blóðsýkingu,“ segir Finnur. Hann hefur því fengið sinn skerf af óhöppum og vonar að því fari að linna.

„Mig langar svo að koma sögunni minni út svo að fólk átti sig á því að lífið getur verið tekið í burtu af þeim,“ segir Finnur og ítrekar að slysin geri ekki boð á undan sér.