Dæmdur fyrir nauðgun: „Numer uno hlutur sem fólk gerir í kyn­lífi“

Í dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra, sem kveðinn var upp þann 8. júlí og birtur í gær, segir að maðurinn, Björn Ingi Helgason, hafi verið ákærður fyrir nauðgun með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft önnur kynferðismök við konu án hennar samþykkis.

Hann hafi tekið hana kverkataki, slegið hana í andlitið og líkama, klipið í geirvörtur hennar og snúið upp á þær, bitið  í efri vör hennar, brjóst og háls, rifið í hár hennar og tekið um höfuð hennar og látið hana veita honum munnmök, stungið fingri í leggöng hennar og reynt að stinga getnaðarlim sínum í leggöng hennar. 

Allt hafi þetta verið með þeim afleiðingum að konan hlaut marblett á barkakýli, bólgna efri vör, rispu og roða á hægri mjöðm, margar rispur á vinstri upphandlegg, margar grunnar rispur á vinstra herðablaði og niður að mjóbaki, á hægri síðu, hárlos, eymsli í höfuðleðri og víðsvegar um líkamann.

Hætti ekki þegar hún bað hann um það

Í niðurstöðukafla dómsins segir að óumdeilt sé að Björn Ingi og konan hafi farið saman inn á snyrtingu á bar umrætt kvöld og að konan hafi veitt honum þar munnmök, með samþykki beggja. Þá sé ljóst að hann hafi farið heim með konunni þetta kvöld og verið nakinn í rúmi hennar þegar lögreglu bar að garði.

Björn Ingi hafi sagst ekkert muna eftir því að hafa farið heim til konunnar og ekkert muna eftir neinu sem þar gerðist. Konan sé því í raun ein til frásagnar um það hvað þar átti sér stað. Björn Ingi hafi fyrir dómi vísað til kynhegðunar sinnar almennt og viðhorfa sinna til kynlífs.

„Hvílir niðurstaða málsins einkum á mati á trúverðugleika brotaþola og því hvort framburður hennar fær stoð í gögnum málsins. Hún hefur lýst því að hafa veitt ákærða munnmök heima hjá sér, fyrst með samþykki. Síðan hafi ákærði orðið ágengur og hún margsagt við hann að hún vildi ekki meira, en hann hafi ekki hætt og farið að meiða hana.“

Hafi sagst vera spenntur að fara heima að nauðga henni

Í dóminum segir að fyrir liggi upptökur úr búkmyndavélum lögreglumanna við komu á vettvang. Konan hafi augljóslega verið í uppnámi en Björn Ingi í herbergi hennar augljóslega í annarlegu ástandi með háreysti. Hún hafi verið sýnilega hrædd við hann og hrædd um að þessi læti kæmu henni í vandræði í húsinu.

„Brotaþoli lýsir því strax að þau hafi byrjað að stunda kynlíf en ákærði hafi gengið of langt. Hann hafi farið að meiða hana, slegið hana og bitið og rifið mjög fast í hár hennar. Hún hafi margsinnis beðið ákærða að hætta en hann ekki gert það. Hún hafi þá farið að gráta en hann talað um að hún væri heit svona grátandi og haldið áfram. Hann hafi meðal annars tekið um hálsinn á henni.“

Þá segir að framburður konunnar hafi að langmestu leyti verið á sama veg hjá lögreglu, á neyðarmóttöku, hjá sérfræðingum og fyrir dómi. Þó sé aðeins ósamræmi í frásögn hennar. Hjá lögreglu sagði hún sagt að Björn Ingi hafi slegið hana í líkamann og bitið hana í háls og brjóst. Fyrir dómi hafi hún sagst ekki muna eftir þessu. 

Við skýrslutöku hjá lögreglu hafi hún sagt Björn Inga hafa sett fingur inn í leggöng hennar. Fyrir dómi hafi hún borið að hann hafi sífellt reynt að gera það á meðan hún hafi hágrátið, en verið óviss um hvort honum hafi tekist það. 

„Þá lýsti brotaþoli því einnig í lögregluskýrslu að ákærði hafi sagt við hana í leigubílnum að hann væri spenntur að fara heim og nauðga henni, en hún mundi ekki eftir þessum orðum fyrir dómi. Fyrir dómi lýsti brotaþoli því að ákærði hafi tekið hana kverkataki. Þetta kom jafnframt fram í seinni skýrslugjöf hennar hjá lögreglu og á sjúkrahúsi, en hún tiltók þetta ekki við fyrstu yfirheyrslu. Brotaþoli kvaðst vera viss um að hún hafi munað atburði betur þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu.“

Um ósamræmið segir að að áliti dómsins sé það óverulegt í ljósi aðstæðna og ekki að því marki að það rýri trúverðugleika hennar. Framburður hennar hafi verið skýr frá upphafi, án mótsagna og að mestu leyti stöðugur. Frásögn hennar hafi verið einlæg, ýkjulaus og sannfærandi.

„Numer uno hlutur sem fólk gerir í kynlífi“

Í dóminum segir varðandi framburð Björns Inga að hann hafi verið spurður hjá lögreglu hvort hann kannaðist við að hafa tosað í hár konunnar. 

„Svaraði hann því að það væri partur af kynlífi en hann hafi ekki dregið hana, „ef þú spyrð einhverja gellu, þá er það það fyrsta sem þær vilja í kynlífi, það er rétt“.“

Hjá lögreglu hafi hann lýst því að ef hann hefði slegið konuna þá hafi það ekki verið fast. Hún hafi beðið um það, annars myndi hann ekki gera það.

„Varðandi að hann hafi bitið hana fast í vörina kvaðst hann aldrei bíta fast í vörina, þá myndi vörin rifna, en augljóslega bíti hann í vörina í kynlífi, allir geri það „það er bara numer uno hlutur sem fólk gerir í kynlífi“. Hann bíti til að gera smá „sexual tension“.“

Fyrir dómi hafi hann sagst hafa verið að tala almennt um þetta í skýrslutöku hjá lögreglu, það er hvernig þetta sé oftast hjá honum, en ekki um hann og konuna. Þá hafi hann áréttað að hann myndi ekkert eftir atvikum heima hjá henni. Hann neiti sök og telji  útilokað að hann hafi viðhaft þá háttsemi sem í ákæru greinir, nema það hafi verið með samþykki konunnar.

Tvær milljónir í bætur

Niðurstaða dómsins var sú að Björn Ingi hafi gerst sekur um meiri hluta þeirrar háttsemi sem lýst er í ákæru og hún sé réttilega heimfærð til refsiákvæða. Ekki var þó talið sannað að Björn Ingi hafi slegið konuna í líkama, bitið hana í brjóst og háls eða tekist að stinga fingri í leggöng hennar.

Björn Ingi sæti því fangelsi í tvö og hálft ár. Þá greiði hann konunni tvær milljónir króna í miskabætur og allan sakarkostnað málsins, fjórar milljónir króna.