Hæsta ein­kunn sem hefur verið gefin á stúdents­prófi í skólanum frá upp­hafi

Benedikt hafði ekki minnstu hugmynd um að honum hefði tekist að útskrifast með hæstu einkunn við skólann frá upphafi fyrr en í útskriftarathöfninni sjálfri.

„Ég komst bara að því í athöfninni, kom alveg pínu á óvart,“ segir Benedikt blaðamanni en hann og vinur hans Erlendur stóðu uppi sem dúx og semídúx. 

„Semídúxin er mjög náinn vinur minn og þetta var bara svona vinsamleg keppni um hver yrði með hærri einkunn. Aldrei eitthvað þannig að við yrðum ekki áfram vinir en ég myndi segja að það hjálpi alveg að vera í smá keppni,“ segir Benedikt og bætir við að það myndi þurfa talsvert meira til að þeir slitu vinskapnum.

Hann segist hafa stefnt á að dúxa og að þrátt fyrir einhverja erfiða áfanga hafi heilt yfir gengið ansi vel.

Tölvuleikir uppspretta áhugans

Benedikt fann fyrst fyrir áhuga á forritun í grunnskóla en var ekki beint staðráðinn í að fara í tölvunám.

„Ég hafði eiginlega enga þekkingu á forritun en hef spilað slatta af tölvuleikjum í gegnum tíðina og tók þátt í að gera lítinn tölvuleik með vinum mínum þegar ég var í grunnskóla. Þá svona komst ég að því hversu gaman þetta getur verið,“ segir Benedikt en hann stefnir á að hefja nám í tölvunarstærfræði, sem er kennd við Háskólann í Reykjavík, næsta haust.

Hann keppti í mars árið 2025 í Forritunarkeppni framhaldsskólanna í Háskólanum í Reykjavík og lenti þar í þriðja sæti í svokallaðri Beta-deild en hann keppti ásamt vinum sínum Bjarka Frey Finnssyni og Pétri Óla Ágústssyni. Liðið hét því skemmtilega nafni Byte me.

Verðlaunin ratað heim

Erlendur, semídúx og góður vinur Benedikts, útskrifaðist sem fyrr segir með einkunnina 9,78 en hann var rétt eins og Benedikt á tölvubraut. Hann hlaut námsverðlaun og viðurkenningarskjal frá Rotaryklúbburinn Reykjavík Breiðholt. 

Í færslu skólans á Facebook segir að til verðlaunanna hafi verið stofnað í minningu Jóns Stefáns Rafnssonar, tannlæknis, eins af stofnfélögum klúbbsins, sem hafi fallið frá langt um aldur fram.

En í færslunni er einnig sagt frá því að „sú fallega og skemmtilega tilviljun hafi komið í ljós að Erlendur Stefán væri barnabarn Jóns Stefáns sem verðlaunin voru stofnuð til minningar um og Erlendur var með húfu afa síns við útskrifina“.

Þá hafði starfsfólks skólans enga vitneskju um fjölskyldutengslin fyrr en eftir útskriftarathöfnina þegar Erlendur og fjölskylda hans deildu þessu með skólastjórnendum.

„Það megi því með sanni segja að verðlaunin hafi að þessu sinni ratað heim.“