Í fram­boði til borgar­stjórnar með söng inn­flytjandans í hjarta

Ég féll kylliflöt fyrir Íslandi og íslensku þjóðinni strax í fyrstu heimsókn minni til landsins í febrúar árið 1995. Sumarið á eftir flutti ég hingað á vængjum ástarinnar því Ísland hafði algerlega fangað hjarta mitt. Mér fannst landið og samfélagið hér umfaðma mig þótt tilfinning innflytjandans hafi aldrei náð að yfirgefa mig alveg.

Þegar Guðmundur Ingi Þóroddsson, oddviti Flokks fólksins í Reykjavík, bað mig að taka sæti á framboðslista flokksins fyrir komandi borgarstjórnarkosningar var ég bæði upp með mér og undrandi og fannst hugmyndin í fyrstu dálítið yfirþyrmandi. Þótt ég hafi náð nokkuð góðum tökum á íslenskunni er íslenskan mín langt í frá fullkomin.

Komandi frá Kaliforníu í Bandaríkjunum hafði mér líka alltaf gengið erfiðlega að skilja hvað sneri upp eða niður í íslenskum stjórnmálum með sínu flókna fjölflokka kerfi. En ég er líka með írskt blóð í æðum og kannski þess vegna dálítið uppreisnargjörn. Þannig að ég, innflytjandinn, ákvað að láta slag standa. Þátttaka í kosningabaráttunni á undanförnum vikum hefur síðan breytt sýn minni á stöðu mála og það hefur komið mér á óvart hvernig mér er yfirleitt tekið fagnandi.

Lærdómsríkar pallborðsumræður í Veröld

Í síðustu viku tók ég þátt í pallborðsumræðum í Veröld, húsi Vigdísar, á viðburði sem Reykjavíkurborg skipulagði undir merkjum „menningarsendiherra”. Þessum viðburði var ætlað að auðvelda innflytjendum að átta sig á kosningarétti sínum og flokkafyrirkomulaginu á Íslandi.

Það var fullt út úr dyrum í Veröld þennan dag af innflytjendum eins og mér ásamt íslenskum frambjóðendum ólíkra framboða. Mér fannst þetta mjög spennandi og fékk fyrst ellefu fulltrúa til að taka til máls. Við hliðina á mér sat Einar fyrrverandi borgarstjóri og við hina hlið hans sat spænsk kona fyrir Viðreisn. Einnig var þarna kona að nafni Natalia fyrir nýjan flokk sem kallast Góðan daginn og annars staðar við pallborðið sat vinkona mín Safa Jemai frá Túnis fyrir Sjálfstæðisflokkinn.

Fundargestir voru af fjölmörgum þjóðernum. Mér var sagt að aðsókn innflytjenda hafi verið mun meiri en hún var á sams konar viðburð fyrir borgarstjórnarkosningarnar árið 2022. Þá hefðu fáir eða engir innflytjendur verið fulltrúar framboða í pallborðinu og aðeins um tólf aðrir gestir í salnum. Tímarnir hafa svo sannarlega breyst hratt og það þurfa þeir einnig að gera.

Mikilvægt að rödd innflytjenda fái að heyrast

Á fundinum komst ég að því að einungis um fimmtán prósent innflytjenda sem hafa kosningarétt í Reykjavík notfæri sér kosningaréttinn. Þetta er sláandi lítil kosningaþátttaka vegna þess að innflytjendur hafa margt til málanna að leggja og þurfa að láta rödd sína heyrast.

Hvar eru Pólverjarnir til dæmis sem eru fjölmennastir innflytjenda á Íslandi sem samanlagt eru um tuttugu prósent íbúa landsins? Það er mikilvægt að innflytjendur séu upplýstir um að til þess að mega kjósa í sveitarstjórnarkosningum á Íslandi þarf fólk að hafa náð 18 ára aldri á kjördag og hafa búið í landinu lengur en í þrjú ár.

Þúsundir karla og kvenna af erlendum uppruna gætu því kosið í sveitarstjórnarkosningunum hinn 16. maí næstkomandi. Engu að síður heyrum við ekki mikið frá þessum stóra hópi íbúa borgarinnar og landsins. Reykjavíkurborg ætti að halda vel utan um þennan fjölbreytta og stóra hóp íbúa, sérstaklega fólk innan hans sem er í viðkvæmri stöðu og á sér ekki málsvara, bæði þá sem tilheyra elstu og yngstu kynslóðunum, þá sem glíma við fötlun, fátækt og svo framvegis.

Almennt geta Íslendingar fagnað því að hér er virkt lýðræði þar sem algengt er að 70-80 prósent atkvæðabærra karla og kvenna kjósi, sem er mun betra en þekkist þaðan sem ég kem í Bandaríkjunum og kjörsókn þykir góð ef hún er í kringum 45 prósent.

Ég bind miklar vonir við að okkur hér á Íslandi takist betur til með inngildingu þeirra sem hingað flytja og vilja búa með okkur í þessari dásamlegu borg og frábæra landi. Við þurfum á ólíkum röddum að halda í kór landsmanna ef við viljum í raun vera land þar sem lýðræðið er haft í hávegum.

Það er mikilvægt að nálgast þessi viðfangsefni með opnum huga og ég er svo heppin að hafa sérhæft mig á því sviði. Ég kenni íhugun og er frumkvöðull í tækniviðskiptum, þar sem íhugunaraðferðir mínar skipa mikilvægan sess.

Flokkur fólksins fyrir eldri borgara

Í grein sem ég birti nýlega á Vísi, Lokakaflinn í lífinu er jafn mikilvægur og upphafskaflinn, fjallaði ég um aðhlynningarstörf mín á dvalarheimilinu Grund. Þar er heimilisfólki boðið upp á mjög heimilislegt og vinalegt umhverfi og þjónustan við gamla fólkið er til mikillar fyrirmyndar.

Þetta er hins vegar ekki alls staðar raunin og sumir eldri borgarar fá hvergi pláss, sem er sorglegt vegna þess að við erum að tala um dýrmæta fólkið okkar sem byggði upp okkar góða samfélag, ömmurnar, afana, langömmurnar og langafana. Við verðum að gera betur við þennan viðkvæma hóp og kjósa fólk til ábyrgðar í borginni sem hefur sýnt það og sannað undir merkjum Flokks fólksins að það beri hagsmuni eldra fólksins fyrir brjósti.

Þess vegna er ég á framboðslista með Guðmundi Inga, oddvita Flokks fólksins í Reykjavík. Hann hefur í tuttugu ár barist fyrir fólk í viðkvæmri stöðu og brennur fyrir málefnum þeirra sem eiga undir högg að sækja. Við þurfum fleira fólk eins og Gumma og fólkið sem skipar lista Flokks fólksins með honum. Flokksins sem frá upphafi hefur barist undir slagorðinu „fólkið fyrst og svo allt hitt“ og hefur svo sannarlega sýnt það og sannað eftir aðeins rúmt ár í ríkisstjórn.

Á morgun, miðvikudaginn 7. maí, verð ég fulltrúi Flokks fólksins í pallborði á Hallveigarstíg á vegum W.O.M.E.N, Samtaka kvenna af erlendum uppruna. Ég vona og hlakka til að sjá sem flest ykkar þar og skora á alla innflytjendur sem hafa kosningarétt í borgarstjórnarkosningunum að mæta á kjörstað og nýta þennan mikilvæga rétt sinn.

Höfundur skipar 9. sæti á lista Flokks fólksins í Reykjavík.