Við styðjum kollega okkar á bráða­mót­töku Land­spítalans!

Þetta ástand er óviðunandi og getur ekki haldið áfram lengur. Við höfum verið á hæsta stigi viðbúnaðar svo mánuðum skipti með yfirlögnum á öllum legudeildum spítalans. Með yfirlögnum er átt við að fleiri sjúklingar dvelja á deildum en gert er ráð fyrir vegna húsnæðis og mönnunar heilbrigðisstarfsmanna. Að auki hefur viðbúnaðarstigið verið hækkað umfram hæsta stigið (er það hægt?) og fleiri sjúklingar voru lagðir inn á yfirfullar legudeildir. Sjúklingar dvelja á göngum legudeilda svo dögum skiptir og einbýlum er breytt í tvíbýli. Sjúklingar nýkomnir frá gjörgæslu, mikið veikir einstaklingar í ýmis konar vélum, nýgreindir með banvænt krabbamein eða í miklu óráði eða vanlíðan þurfa að dvelja á tvíbýli eða fjölbýli þrátt fyrir að þörfin fyrir einbýli og næði sé gífurleg.

Þetta hefur mikil áhrif á þróun veikindanna og möguleika til bata fyrir þessa einstaklinga. Í þessum þrengslum og álagi eru litlir möguleikar til þjálfunar eða aðstoð til að komast til baka til venjulegs lífs. Innan um bráðveikt fólk í ýmis konar ástandi dvelja aldraðir einstaklingar, ömmur, afar, langömmur og langafar okkar allra, sem vegna hrumleika geta ekki lengur búið sjálfstæðri búsetu. Þetta er fólkið sem hefur skilað sínu til samfélagsins og á rétt á að við hugsum um þau og stöndum með þeim til að tryggja þeim umönnun og öryggi.

Fjöldinn af einstaklingum sem ættu að eyða ævikvöldinu og síðustu dögunum, mánuðunum eða árunum í öryggi og hlýju umhverfi dvelja á bráðamóttökunni og svo á bráðalegudeildum vikum og mánuðum saman. Það er ekki boðlegt lengur. Eins er fjöldinn allur af einstaklingum að bíða eftir endurhæfingarúrræðum, til að geta bjargað sér betur og komist heim aftur en biðin er svo löng að sumir hverjir missa af tækifærinu og komast ekkert heim. Margir þessara einstaklinga gætu líka verið lengur heima með meiri stuðningi og aðstoð, en þegar leitað er til heilsugæslunnar eftir aukinni aðstoð heim þá komum við að lokuðum dyrum. Ekki er í boði að fá meiri aðstoð.

Við sem störfum á bráðalegudeildum Landspítalans styðjum starfsfólk bráðamóttökunnar og höfum miklar áhyggjur af þessu mikla álagi og slæmum starfsaðstæðum sem starfsfólk þarf að upplifa. Við á legudeildum upplifum einnig gífurlegt álag með allt of marga sjúklinga miðað við þá mönnun sem við höfum. Endalausar aukavaktir og veikindahlutfall allt of hátt. Okkur svíður að geta ekki sinnt sjúklingunum okkar betur í átt til bata vegna álags og skorts á aðstöðu og tíma. Það er sárt að vita af okkar sjúklingum bíða svo dögum skiptir á bráðamóttökunni í óviðunandi aðstæðum eftir að komast í sérhæfða meðferð á viðeigandi legudeild. Við vitum öll vel hvað þessi bið getur haft slæm áhrif á meðferð og bata sjúklinganna, þrátt fyrir að starfsfólk bráðamóttökunnar sé að gera sitt besta í hræðilegum aðstæðum.

Stjórnvöld verða að opna augun fyrir vandanum og grípa til aðgerða. Núna! Margoft hefur verið bent á að þetta gæti gerst með spám um fólksfjölgun og sér í lagi fjölgun aldraðra. Við, heilbrigðisstarfsfólk erum búin að horfa á þessa þróun í marga, marga mánuði og höfum beðið vongóð eftir að gripið sé til aðgerða og fundnar lausnir. En nú er komið miklu meira en nóg!

Höfundur er hjúkrunarfræðingur og deildarstjóri á bráðalegudeild Landspítalans.