Þor­steinn fær á­heyrn Hæsta­réttar

Í Landsrétti var hann sakfelldur fyrir manndráp en í Héraðsdómi Norðurlands eystra var hann ekki dæmdur fyrir manndráp heldur ofbeldi í nánu sambandi sem leiddi til dauða og aðeins dæmdur til tólf ára fangelsisvistar. Sá dómur var harðlega gagnrýndur.

Í ákvörðun Hæstaréttar um málsotsbeiðni Þorsteins Hermanns segir að í dómi Landsréttar hafi einkum verið litið til framburðar tveggja réttarlækna og miðað við að atlaga Þorsteins Hermanns að konunni hefði verið ofsafengin og beinst að sérstaklega viðkvæmum svæðum líkama hennar. Honum hefði því ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögunni. Þá hefði niðurstaða héraðsdóms um að Þorsteinn Hermann væri sakhæfur verið staðfest.

Telur að vísa hefði ákærunni frá dómi

Í málskotsbeiðninni hafi hann talið úrslit málsins hefðu verulegt almennt gildi og hafi vísað meðal annars til þess að óskýrleiki verknaðarlýsingar í ákæru hefði átt að leiða til frávísunar málsins frá dómi. Í öllu falli hefði ekki verið stætt að sakfella hann fyrir manndráp á grundvelli hennar. 

Málið varðaði auk þess sönnunargildi matsgerða dómkvaddra manna og annarra sérfræðilegra gagna sem og mikilvæga hagsmuni almennings með hliðsjón af sjónarmiðum um veikindi og þýðingu þeirra fyrir ákvörðun refsingar. Þá hafi hann talið dóm Landsréttar bersýnilega rangan að efni til, einkum hvað varðar mat á ásetningi hans og heimfærslu til refsiákvæða samkvæmt ákæru. Það varðaði hann miklu enda hefði fangelsisrefsing hans verið þyngd um fjögur ár milli dómstiga.

Hefði verulega þýðingu

Niðurstaða Hæstaréttar var að að virtum gögnum málsins yrði að telja að úrlausn þess kynni að hafa verulega almenna þýðingu í skilningi laga um meðferð sakamála. 

Þá  væri jafnframt haft í huga að Þorsteinn Hermann hefði verið sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás sem leiddi til dauða í héraði en manndráp í Landsrétti. Beiðnin væri því samþykkt.