Sheeran og Gaza

„Þessir tónleikar eru enn staður þar sem allir eru velkomnir og geta staðið við hlið þeirra sem hafa andstæðar skoðanir.“

Þetta var eitt af því sem Ed Sheeran sagði á tónleikum sínum í Fíladelfíu í gær. Ef þessi setning er sönn, þá passar ekki að Macklemore, upphitarinn sem var rekinn af túrnum fyrir skoðanir sínar, sé ekki enn þarna. Tónlistarmaður sem Sheeran valdi sjálfur að stilla fram, m.a. vegna skoðana hans á Gaza-málum!?

Aldrei hefur viðkvæðið „þú getur ekki bæði átt kökuna og borðað hana“ átt betur við en hér. Því miður var yfirlýsing Sheeran í gær (19. sept.), í kjölfar hasar síðustu daga, eins og við mátti búast. Enginn var styggður, byrjað á að lýsa hörmungum Gyðinga (sem ég geri ekki lítið úr) og svo farið í að tala um Gaza, þar sem m.a. hið fáranlega orð „disproportionate“ eða „úr hófi fram“ er notað yfir þjóðarmorðið, eins og Ísrael hafi rétt á því að bregðast við 7. október með þessum hætti að einhverju leyti. Og að sjálfsögðu var ekki vikið að allri forsögunni. Svo ég segi það skýrlega: Það eru engin átök í Gaza.

„Ef þú vilt vita hver stjórnar þér, finndu þá þann sem þú mátt ekki gagnrýna.“ Þessari setningu hefur ótt og títt verið fleygt undanfarna daga og hún á vel við hér. Sheeran las af skjávél og allur textinn er að sjálfsögðu frá Robert Kraft og hans fólki. Förum ekki í óþarfa þykjustuleiki.

Sheeran beygði sig undir valdsmanninn og ekkert að því, hann gerir eins og allir í raun. Ég hef verið harður á því í viðtölum undanfarið vegna þessara mála að Sheeran er ekki vandamálið, það er valdabyggingin, kerfið sem hann starfar innan sem er vandamálið. Sheeran vill ekkert fremur en að halda í „gúddí gæ“ ímyndina og það gerir þú með því að segja ekkert, taka ekki afstöðu en í þessu tilfelli virkaði það einfaldlega ekki. Með því að taka ekki afstöðu ertu samt að taka afstöðu. Ef þú horfðir á hrekkjusvínin lemja minni máttar á skólalóðinni varstu að taka afstöðu með þeim. Það er skýrt. Og þessi vandlega unna PR-yfirlýsing er nottulega ekkert nema bullandi pólitík, ætlað að halda hlutum í horfinu og fæla aðra frá því að tjá sig.

Það sem er alvarlegast í þessu öllu er málfrelsið, ritskoðunin, ný-McCarthyisminn og að það, að mótmæla augljósum mannúðarbrotum geti kostað þig feril, æru o.s.frv. Það er stóra málið hér.

Höfundur er félags- og tónlistarfræðingur