Evrópa eða Banda­ríkin?

Sem stjórnmálaleiðtogi þriggja íslenskra stjórnmálaflokka, Vinstri Hægri Snú, Engla- og Indjánaflokksins og Kattaflokksins, auk þess að vera formannskandídat Sjálfstæðisflokksins, tel ég mér bæði ljúft og skylt að leggja nokkur orð í púkkið um Evrópusambandið.

Af hverju ætti ég, ábyrgðarlaus myndlistarmaður sem býr að hálfu leyti í öðru hagkerfi en þjóðin, að vera marktækur í þessari umræðu?

Ég veit það ekki.

En það hefur sjaldan stöðvað stjórnmálamenn.

Ég sé kosti við bæði já og nei.

Sjálfstæði smáríkis er verðmætt. Við eigum auðlindir sem við viljum ráða yfir og það er fullkomlega eðlilegt að spyrja hversu mikið vald við viljum færa frá Reykjavík til Brussel.

En Ísland er líka evrópskt ríki sem tekur nú þegar upp stóran hluta evrópsks regluverks. Við erum svolítið eins og maður sem neitar að ganga í húsfélagið en fylgir samt húsreglunum.

Þá vaknar stóra spurningin:

Eigum við að halla okkur að Evrópu eða eigum við að halla okkur að Bandaríkjunum?

Bandaríkin eru mikilvægur bandamaður. Evrópa er okkar efnahagslega og menningarlega nærumhverfi. Atlantshafið hverfur ekki þótt við kjósum um það.

Aðildarviðræður eru heldur ekki aðild.

Við getum komist að því hvaða samningur stendur Íslandi til boða, skoðað sjávarútveginn, landbúnaðinn, gjaldmiðilinn, fullveldið og viðskiptin og síðan tekið ákvörðun.

Ef pakkinn er góður, segjum já.

Ef hann er vondur, segjum nei.

Ef við vitum ekki hvað er í pakkanum væri kannski ráð að opna hann áður en við byrjum að öskra á hvort annað.

En svo er auðvitað eitt atriði sem hagfræðingar, stjórnmálafræðingar og aðrir svokallaðir sérfræðingar virðast kerfisbundið hafa útilokað úr umræðunni:

Konurnar.

Evrópskar konur eru einfaldlega fallegri og meira sexý en bandarískar kellingar.

Franskar konur! Guð minn góður.

Og íslenskar stelpur? Margar hverjar geðveikislega sætar, sexý og þokkafullar. Mér finnst íslenskar konur miklu evrópskari en bandarískar beljur, meiri stíll, meiri þokki, meiri losti og miklu æstari þegar rétt er farið að þeim.

Ég geri mér grein fyrir því að þetta telst líklega ekki fullnægjandi þjóðhagsleg greining.

En maður verður einhvers staðar að taka afstöðu.

Ég hallast að Evrópu.

Höfundur er myndlistarmaður, stjórnmálaleiðtogi Vinstri Hægri Snú, Engla- og Indjánaflokksins og Kattaflokksins og formannskandídat Sjálfstæðisflokksins.