Hvernig sam­fé­lag má bjóða þér?

Fyrr í mánuðinum bárust fréttir af því að foreldrar barns í Vesturbæjarskóla hefðu fjarlægt barnið úr skólanum vegna hinseginfræðslu. Að kynnast mismunandi fjölskylduformum og upplifunum fólks er víst of mikil „innræting” að mati sumra. Nokkrum dögum síðar fengum við sem erum foreldrar barna í Vesturbænum tölvupóst um að fjölbreytileikavika yrði haldin í frístundaheimilum hverfisins, sem næði hápunkti með regnbogahlaupi síðastliðinn miðvikudag.

Ég tók þátt í deginum með börnunum mínum og nokkur hundruð öðrum skælbrosandi og hamingjusömum börnum sem hlupu regnbogalituð yfir Ægisíðuna. Gleðin var allsráðandi og skilaboðin voru skýr: við stöndum með hinseginleikanum.

Börnin mín eiga tvær mömmur og fyrir þau skiptir máli að sjá regnbogafánanum flaggað. Að finna að þeirra fjölskylda er ekki öðruvísi en aðrar fjölskyldur. Þrátt fyrir að ýmsir vilji halda því fram að fáninn sé einhvers konar pólitískt trúartákn sem fái börn til að efast um kynhneigð sína eða kynvitund þá er það sannarlega ekki svo.

Fyrir börn sem eru ekki hinsegin eða tilheyra ekki regnbogafjölskyldum er regnbogalitaður fáni ekki hættulegur. En fyrir börnin mín er orðræða þeirra sem vilja útiloka hann hættuleg. Hún elur á ótta í garð fólks í okkar samfélagi, fjölskyldna eins og okkar, sem hefur það sér eitt til sakar unnið að vera það sjálft.

Í dag, 17. maí, er alþjóðlegur dagur gegn fordómum í garð hinsegin fólks. Í mínum huga hefur þörfin á því að tala hátt og skýrt með mannréttindum aldrei verið meiri.

Birtingarmyndirnar blasa við okkur hvert sem litið er, og nú ekki síst í pólitíkinni. Þar hefur einn flokkur farið fram með afgerandi hætti allt frá stofnun. Þingmenn Miðflokksins kusu gegn lögum um kynrænt sjálfræði. Forysta flokksins hefur talað opinberlega gegn Samtökunum ’78 og tekið upp hanskann fyrir fólki sem hefur verið kært fyrir hatursorðræðu í garð hinsegin fólks. Varaformaður flokksins hefur ítrekað kastað fram „vangaveltum“ um hinsegin málefni sem skapa jarðveg fyrir grófari orðræðu yfirlýstra Miðflokksmanna og færa mörkin sífellt lengra.

Vangaveltur kjörinna fulltrúa eru nefnilega miklu meira en bara vangaveltur.

Þær eru rifa á hurð sem hleypir flóðbylgju haturs í gegnum dyrnar. Það þarf ekki annað en að skoða athugasemdir á samfélagsmiðlum til að það blasi við. Ég fékk til að mynda að heyra fyrr í vikunni að það ætti að „myrða alla þessa kynvillinga” undir myndbandi sem ég deildi frá fyrrnefndu regnbogahlaupi.

Eftir sveitarstjórnarkosningarnar í gær horfum við upp á tvo valkosti við myndun meirihluta í borginni. Annars vegar hefur Sjálfstæðisflokkur val um að mynda frjálslyndan meirihluta á miðjunni með Viðreisn og Framsóknarflokki. Hins vegar um að mynda íhaldssaman afturhaldsmeirihluta með Miðflokki. Í mínum huga á valið að vera skýrt.

Það er nefnilega ábyrgðarmál að leiða flokk til valda sem elur á andúð í garð hópa samfélagsins. Og snýst ekki aðeins um hvaða pólitísku mál þau sem hafa pálmann í hendi eftir kosningarnar vilja ná fram. Heldur um það í hvers konar samfélagi börnin okkar alast upp í.

Höfundur er stolt hinsegin mamma.