Sleggjan fundin

Lengi skiptust gæði Íslands á milli þeirra sem áttu útgerð og jarðir. Árið 1900 voru 71% bænda leiguliðar. Alþýðan var í fjötrum valdsins. Þeirra sem áttu.

Upp úr 1900 fór stétt þeirra sem átti ekkert nema hendur og vilja til verka að taka sér pláss. Vitaskuld í óþökk ríkjandi valdhafa og eigenda Íslands. Ekkert fer meira í taugarnar á handhöfum valdsins en að alþýðan hafi sjálfstæð tækifæri til vaxtar.

Verkalýðurinn uppgötvaði mátt samstöðunnar. Verkalýðsfélög voru stofnuð. Þeim eigum við flest það besta í okkar samfélagi að þakka. Tækifæri til mennta og almenna heilbrigðisþjónustu. Upp úr þessum jarðvegi spruttu stjórnmálahreyfingar vinstri- og jafnaðarmanna. Nú er hún Snorrabúð stekkur.

Ferðaþjónustan er akur þar sem þúsund blóm fá dafnað. Fólk sem á fátt annað en góðar hugmyndir og dugnað hefur getað skapað sér og öðrum lífsviðurværi með þrautseigju og botnlausri vinnu. Engin handstýrð stjórnvaldsaðgerð, minkur, refur, lax eða togaraútgerðir, hafa reynst landsbyggðinni betri stuðningur en sjálfsprottin ferðaþjónusta. Þetta fer óstjórnlega í taugarnar á valdhöfum, ekki síst þeim sem nú stjórna. Undir forystu jafnaðarmanna, skilgetins afkvæmis stéttar sem átti ekkert nema hugmyndir og viljann til verka, er farið með loga um helsta akur þessarar sömu stéttar. Fyrirvaralausar hækkanir gjalda, nýir skattar, samráðsleysi og endurteknar rangfærslur um atvinnugreinina.

Andúð og fyrirlitning stjórnvalda í dag er af sömu rót og fyrr.

Hún er andúð valdsins gagnvart fólki sem finnur sér leið til vaxtar utan valdsviðs þeirra. Lítilla og meðalstórra fyrirtækja í ferðaþjónustu. Af þeim skal reytt. Á þeim skal barið.

Heggur sú er hlífa skyldi.

Höfundur starfar við ferðaþjónustu.