Hart sótt að Úlfari á fundi með blaða­mönnum

Sigríður Dögg Auðunsdóttir, formaður BÍ, var fundarstjóri en auk Úlfars var Flóki Ásgeirsson lögmaður Bí á fundinum og sat fyrir svörum. Sigríður Dögg taldi lögreglustjóra ekki hafa fært fullgild rök fyrir því hvers vegna hann hafi á stundum skert aðgengi blaðamanna og ljósmyndara að Grindavík. Ýmsir blaðamenn sögðu að um heimssögulega atburði væri að ræða, þeir gerðust bara einu sinni og gríðarlega mikilvægt væri að þeim væri gert kleift að skrá þá til allrar framtíðar. Úlfar benti á móti á lög sem hann telur færa sér afar víðar valdheimildir.

Eins og fram hefur komið hefur Blaðamannafélagið höfðað mál á hendur ríkinu til viðurkenningar á rétti blaðamanna til að stunda störf sín í Grindavík. Blaðamenn krefjast þess fyrir dómi að blaðamönnum sé það heimilt, án sérstaks leyfis frá Úlfari og hefur Héraðsdómur Reykjavíkur fallist á sérstaka flýtimeðferð.

Flóki gerir ráð fyrir því að ríkið óski eftir um mánaðarfresti til að skila greinargerð en flýtimeðferð er forsenda þess að málshöfðunin tryggi þau réttindi sem málið varða. Um sé að ræða fordæmalausar takmarkanir á fjölmiðlafrelsi og málið þannig fordæmisgefandi fyrir hlutverk fjölmiðla um umfjöllun þegar náttúrhamfarir eru annars vegar.

Andúð í garð fjölmiðla

Ýmsir ljósmyndarar lýstu því að þeim þætti býsna hart að vera skipað til og frá af unglingum í björgunarsveitargalla þegar fyrir lægi að þeir hefðu áratugalanga reynslu í að mynda slíka viðburði. Úlfar benti á móti á að ávallt þegar blaðamaður sæist á svæðinu, að ekki væri talað um ef íbúum væri meinaður aðgangur að bænum en blaða- og fréttamenn væri þar að finna, hvolfdust yfir hann athugasemdir frá reiðum bæjarbúum. 

Spurður sagðist hann skynja verulega andúð íbúa á fjölmiðlum og hann þyrfti að taka tillit til þess ef bærust óskir frá íbúum og þeim sem þar störfuðu sem vildu vera frjálsir frá fjölmiðlum.

Þá nefndi Úlfar atvikið með ljósmyndara RÚV, sem leitaði inngöngu í mannlaust hús en náðist á öryggismyndavél; það sagði hann hafa hleypt afar illu blóði í mannskapinn.

Sigríður Dögg sagði að það væri búið að skýra það atvik og biðjast afsökunar á því vinstri hægri. Hún gekk á Úlfar og spurði hvaða reglur hann styddist við, þetta gæti ekki verið háð geðþóttaákvörðunum? Úlfar nefndi aftur að á hættutímum hefði lögreglustjóri mikil völd. 

Hann nefndi að verkefnið hafi verið risavaxið, og spurði blaðamenn hvaða svör þeir hefðu: Hvernig vildu þeir hafa þetta? Það væri kannski ekki úr vegi að blaðamenn efndu til samskonar fundar með bæjaryfirvöldum í Grindavík því þaðan hafi kvartanir borist.

Ekki einkamál íbúa og löggunnar

Flóki benti á að það væri beinlínis eðli hins opinbera að störf þess væru gegnsæ. Þeir væru þjónar, þeim bæri að framfylgja valdi sem væri almennings. 

Helgi Seljan, rannsóknarritstjóri Heimildarinnar vildi meina að hann væri ekki í neinu samstarfi við lögregluna, því síður við bæjaryfirvöld, hann væri einfaldlega að gegna sínum störfum. Og þessar hamfarir gætu ekki talist einkamál þeirra sem í þeim lentu.

Þannig gekk boltinn á milli og þegar Úlfari þótti of hart að sér sótt sagðist hann ekki mættur þarna til að láta ráðast á sig, hann hefði talið þetta samráðsfund. Viðstaddir féllust á það og skildu menn sáttir, staðráðnir í að gera betur í framhaldinu.