Dæmdur nauðgari fær ekki áheyrn í Hæstarétti

Sindri Örn Garðarsson fékk tveggja og hálfs árs dóm í Landsrétti í febrúar sem var hálfu ári þyngri dómur en hann hafði fengið í Héraðsdómi Norðurlands eystra.

Sindra Erni var gefið að sök að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við stúlku án hennar samþykkis með því að stinga fingri og setja svo getnaðarlim sinn í leggöng hennar aftan frá þar sem hún lá sofandi í rúmi í svefnherbergi sínu. Hún hefði vaknað en ekki þorað að bregðast við.

Þannig hefði hann notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum þar sem hún var sofandi og sökum svefndrunga og ölvunar. Í héraði var hann sakfelldur samkvæmt ákæru, fyrir utan að ekki var talið sannað að hann hefði stungið fingri í leggöng. Ákæruvaldið féllst á niðurstöðu héraðsdóms um að sá þættur í ákæru væri ósannaður og var sá þáttur því ekki endurskoðaður fyrir Landsrétti.

Sindri Örn neitaði alfarið að hafa átt samskipti við stúlkuna af kynferðislegum toga.

Kom af fjöllum hvernig erfðaefni hefði fundist undir forhúð

Til stuðnings framburði stúlkunnar voru DNA-sýni sem tekin voru úr nærbuxum Sindra Arnar og af lim hans. Þau reyndust innihalda blöndu DNA sem voru nær örugglega frá Sindra Erni og konunni. Þá innihélt sýni, sem tekið var undir forhúð ákærða, DNA sem var til staðar í DNA-sniði hennar.

Sindri Örn sagðist fyrir dómi ekki hafa neina hugmynd um hvernig á þessu stæði. Mögulega hefði erfðaefni frá stúlkunni borist í lakið á rúminu eða sængurver sem hann hefði fengið á hendurnar og þaðan á lim hans þegar hann fór á klósettið að pissa. 

Sérfræðingur sem kom fyrir dóminn sagði hverfandi líkur á slíku.

Sveinn Andri Sveinsson, verjandi Sindra Arnar, gerði athugasemdir við að skýrsla um DNA-rannsóknina sem gerð var í Svíþjóð hefði verið lögð fyrir héraðsdóm á sænsku en ekki íslensku eins og lög gerðu ráð fyrir. Ákæruvaldið benti á að skýrsla á íslensku hjá lögreglu um niðurstöðu rannsóknarinnar lægi fyrir. Því legðist ákæruvaldið gegn beiðni Sveins Andra að áfrýjunarleyfi fengist á grundvelli þess að Landsréttur hefði átt að ómerkja dóm héraðsdóms.

Uppfylli ekki skilyrði

Þá byggði verjandinn áfrýjunarleyfibeiðni sína jafnframt á því að rökstuðningur Landsréttar fyrir sakfellingu í málinu hefði verið ófullnægjandi. Hann vísaði til þess að átján ára stúlkan hefði fyrir dómi lýst því að Sindri Örn hefði ekki sett getnaðarlim sinn inn í leggöng hennar heldur reynt það. Þá hefði hún skýrt svo frá að hún hefði vaknað við að Sindri Örn hefði snert hana með höndunum.

Því hefði hún verið vöknuð áður en sú háttsemi hafi átt sér stað sem Sindri Örn var sakaður um. Þá teldi Sindri Örn að það að „þora ekki að bregðast við“ félli ekki undir þá verknaðarlýsingu að þannig væri ástatt um stúlkuna að öðru leyti að hún gæti ekki spornað við verknaðinum.

Hæstiréttur taldi ekki séð að málið lyti að atriðum sem hefðu verulega almenna þýðingu eða væri mjög mikilvægt að öðru leyti að fá úrlausn Hæstaréttar til að uppfylla skilyrði um áfrýjunarleyfi. Þótt samningu héraðsdóms væri í nokkur ábótavant hefði málsmeðferðinni ekki verið stórlega ábótavant. Væri litið til þess að dómur Landsréttar væri ekki bersýnilega rangur að formi eða efni. Var beiðninni því hafnað.