Utan vallar: Mætum og styðjum

Flestir muna væntanlega hvar þeir voru föstudagskvöldið 6. september. Þeir sömu munu muna það eftir fimm ár, tíu ár og líklega allt þar til þeir yfirgefa þennan heim.

Mark Jóhanns „Bern“ Guðmundssonar í viðbótartíma var sögulegt fyrir margra hluta sakir. Fyrsta þrenna karlalandsliðsmanns í keppnisleik, glæstasta endurkoma íslensks knattspyrnulandsliðs og landsliðið er fyrir vikið í dauðafæri að komast í umspil stórmóts. Eitthvað sem hefur aldrei tekist.

Á hinn bóginn verður að hafa það í huga að stigið í Sviss er bónusstig. Fyrir leikinn voru allir meðvitaðir um að mestu máli skipti að hirða sex stig úr heimaleikjunum gegn Albaníu og Kýpur. Misstígi okkar menn sig í leikjunum tveimur verður þýðing stigsins ótrúlega og yndislega í Bern lítið.

Ef Íslendingar fylla ekki Laugardalsvöllinn á morgun þá er eitthvað mikið að. Það er óskiljanlegt ef einhverjir af þeim sem misstu sig í gleðinni á föstudagskvöldið ætla ekki að gera allt sem í þeirra valdi stendur til að tryggja sér miða á leikinn. Með sigri taka strákarnir okkar risaskref í átt að farseðli til Ríó. Eitthvað sem ekki hefur mátt láta sig dreyma um síðan Ísland tók fyrst þátt í undankeppni fyrir HM 1958. En það er ekki nóg að mæta á völlinn.

Tíu þúsund manns geta svo sannarlega orðið tólfti maður Íslands gegn Albönum. En aðeins ef við Íslendingar getum skriðið úr skelinni okkar og þorað að kalla og klappa og standa undir þeirri ábyrgð sem fylgir því að vera stuðningsmaður. Ef það þarf einn eða tvo drykki til þá verður bara að hafa það.

Þrátt fyrir fullyrðingar um annað er vel hægt að skapa geðveika stemmningu á Laugardalsvellinum. Allir vilja hlaupabrautina burt en hún verður ekki fjarlægð fyrir Albaníuleikinn.

Við getum gefið tóninn strax í byrjun. Syngjum þjóðsönginn hátt og snjallt, trúleysingjar geta sungið „lala“ með laginu í stað texta þeirra guðhræddu, og hristum þannig úr okkur sviðsskrekkinn í stúkunni.

Minnum svo okkar menn á það allar mínúturnar níutíu að þeir eigi okkur að. „Stuðningur áhorfenda skiptir máli“ er þreyttur frasi en eins og flestir þeir þreyttu er hann sannur . Það væru forréttindi að geta yfirgefið Laugardalsvöll eftir sigur á Albaníu annað kvöld og hugsað: „Ég lagði mitt af mörkum“.