Síðast gaus í tvö ár

Lítið er vitað um gossögu Eyjafjallajökuls og er einungis vitað um tvö gos á sögulegum tíma í jöklinum. Það fyrra varð árið 1612 og það seinna 1821 til 1823. Gosið sem hófst 20. mars sl. á Fimmvörðuhálsi var austan við jökulinn.

Fram kemur á vef Jarðvísindastofnunar Háskóla Íslands að litlar heimildir séu um gosið árið 1612 en nokkrar um gosið á 19. öld. Þar segir að bæði virðast hafa verið fremur lítil. Gosið 1821 til 1823 varð í tindi fjallsins, að því er virðist í norðvesturhluta öskjunnar. Jökulhlaup komu undan Gígjökli meðan á gosinu stóð.

Eyjafjallajökull er eitt stærsta eldfjall á Íslandi og eitt af fáum sem flokka má sem eldkeilu, en sú gerð eldfjalla er algeng víða um heim. Fjallið er um 1660 metra hátt og ílangt austur-vestur. Undirhlíðarnar eru brattar og að miklu leyti gerðar úr móbergi frá jökulskeiðum. Ofan 500 til 600 metra er brattinn minni, að fram kemur á vef Jarðvísindastofnunnar.

Ofan 900 til 1000 metra hæðar er fjallið þakið jökli. Efst á Eyjafjallajökli er lítil askja, svokallaður sigketill, 2-2,5 kílómetra í þvermál. Askjan er þakin jökli en eftir ummerkjum að dæma er hún grunn. Á vef Jarðvísindastofnunnar segir að askjan sé opin norðurátt þar sem brattur skriðjökull, Gígjökull, fellur niður á láglendi. Nokkrir klettar standa upp úr jöklinum á börmum öskjunnar. Þeirra á meðal eru Innri og Fremri Skoltur, Goðasteinn, Guðnasteinn og Hámundur sem er hæsti tindur jökulsins.

Kort Landmælinga Íslands af Eyjafjallajökli.