Dónaskapur Reykjavíkurborgar Lárus Blöndal Sigurðsson skrifar 22. apríl 2026 09:00 Íþróttafélögin í Reykjavík eru einstök. Þau eru sjálfseignastofnanir sem hafa byggst upp af sjálfboðaliðum og eru í dag ein af grunnstoðum Reykjavíkur í þjónustu við borgarbúa. Mikil fjölgun hefur orðið í iðkendafjölda íþróttafélaganna á síðustu árum og á sama tíma er aukin krafa um aukna þjónustu og fagmennsku. Almennt er það svo að um 95% af iðkendum félaganna eru börn og unglingar og er þátttaka vissra aldurshópa í íþróttum um 80%. Þetta er ekkert annað en fagnaðarefni, því að íþróttir eru í senn frábær forvörn, þær auka líkamlegt heilbrigði og bæta félagslegan þroska. En þessi aukning hefur skapað aukið álag á félögin, bæði starfsmenn og sjálfboðaliða sem ekki sé talað um mannvirkin. Á sama tíma er fjárhagsstaða félaganna almennt mjög slæm og því þarf að fara í endurskoðun á þjónustuhlutverki þeirra með tilliti til breyttra aðstæðna. Það er sorglegt en staðreynd að núverandi meirihluti í Reykjavíkurborg virðist vera í nöp við íþróttafélögin í borginni. Ítrekað hafa félögin verið svikin um loforð um uppbyggingu á félagssvæðum, jafnvel þó að undirritaðir samningar um slíka uppbyggingu liggi fyrir. Þá hafa samskipti borgarinnar við félögin verið slæm. Illa er svarað og seint og lítið um aðgerðir eða efndir í þeim málefnum sem félögin eru að glíma við. Í dag er ekkert samráð haft við félögin í tengslum við frístund og skóla. Því þarf að kippa í liðinn undir eins. Til dæmis neitar Reykjavíkurborg að starfsmenn frístundarheimila labbi eða fari í rútu með krökkunum á æfingar, sem ætti að vera hluti af þeirra starfi. Kerfið á að virka alla leið. Það er ekki hægt að ætlast til þess að íþróttafélögin geti sinnt félagsþjónustu við börn og unglinga, án þess að samráð sé haft við skóla og borgaryfirvöld. Íþróttafélögin í Reykjavík eru stolt okkar Reykvíkinga, þau eru kjarni hverfanna og lykilþáttur í uppeldi barna okkar. Borgin ætti að sýna félögunum og starfsemi þeirra meiri virðingu. Staðreyndin er sú að forsvarsmenn, sjálfboðaliðar og starfsmenn íþróttafélaganna eru að gefast upp. Það er gríðarleg óánægja innan íþróttahreyfingarinnar með framkomu borgarinnar í samskiptum við félögin. Íþróttafélögin hafa lagt mikinn metnað í að sinna starfi sínu eins og vel og þau mögulega geta, en hafa, því miður, ítrekað mætt dónaskap og valdahroka frá borgaryfirvöldum. Miðflokkurinn mun leggja áherslu á að íþróttafélögin í Reykjavík og Reykjavíkurborg muni sameiginlega laga þessi samskipti og tryggja betri þjónustu við börnin okkar. Þetta snýst ekki um fjármagn, þetta snýst aðallega um viðhorf og ákvörðunartöku. Það þarf að breyta þessu. Tækifærið er núna! Höfundur er í þriðja sæti á lista Miðflokksins í Reykjavík. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Miðflokkurinn Reykjavík Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Lárus Blöndal Sigurðsson Mest lesið Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Það er mikið talað um ESB. En hver á Ísland í raun? Valerio Gargiulo Skoðun Þú þarft ekki samninginn til að sjá það sem mestu skiptir Daði Freyr Ólafsson Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson Skoðun Þegar orðaslagurinn stríðir við þjóðarsálina Sigurður Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Framtíð heilbrigðisþjónustu á Akureyri er í sjónmáli Sindri S. Kristjánsson skrifar Skoðun Engar formlegar aðlögunarviðræður við ESB mögulegar án umsóknar Íslands um aðild Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þú þarft ekki samninginn til að sjá það sem mestu skiptir Daði Freyr Ólafsson skrifar Skoðun Þegar orðaslagurinn stríðir við þjóðarsálina Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Gervigreind er ekki sjálfkrafa góð eða slæm. Hún er alin upp Helgi S. Karlsson skrifar Skoðun Það er mikið talað um ESB. En hver á Ísland í raun? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson skrifar Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson skrifar Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun EES fyrir fyrirtækin, ESB fyrir fólkið? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Sjá meira
Íþróttafélögin í Reykjavík eru einstök. Þau eru sjálfseignastofnanir sem hafa byggst upp af sjálfboðaliðum og eru í dag ein af grunnstoðum Reykjavíkur í þjónustu við borgarbúa. Mikil fjölgun hefur orðið í iðkendafjölda íþróttafélaganna á síðustu árum og á sama tíma er aukin krafa um aukna þjónustu og fagmennsku. Almennt er það svo að um 95% af iðkendum félaganna eru börn og unglingar og er þátttaka vissra aldurshópa í íþróttum um 80%. Þetta er ekkert annað en fagnaðarefni, því að íþróttir eru í senn frábær forvörn, þær auka líkamlegt heilbrigði og bæta félagslegan þroska. En þessi aukning hefur skapað aukið álag á félögin, bæði starfsmenn og sjálfboðaliða sem ekki sé talað um mannvirkin. Á sama tíma er fjárhagsstaða félaganna almennt mjög slæm og því þarf að fara í endurskoðun á þjónustuhlutverki þeirra með tilliti til breyttra aðstæðna. Það er sorglegt en staðreynd að núverandi meirihluti í Reykjavíkurborg virðist vera í nöp við íþróttafélögin í borginni. Ítrekað hafa félögin verið svikin um loforð um uppbyggingu á félagssvæðum, jafnvel þó að undirritaðir samningar um slíka uppbyggingu liggi fyrir. Þá hafa samskipti borgarinnar við félögin verið slæm. Illa er svarað og seint og lítið um aðgerðir eða efndir í þeim málefnum sem félögin eru að glíma við. Í dag er ekkert samráð haft við félögin í tengslum við frístund og skóla. Því þarf að kippa í liðinn undir eins. Til dæmis neitar Reykjavíkurborg að starfsmenn frístundarheimila labbi eða fari í rútu með krökkunum á æfingar, sem ætti að vera hluti af þeirra starfi. Kerfið á að virka alla leið. Það er ekki hægt að ætlast til þess að íþróttafélögin geti sinnt félagsþjónustu við börn og unglinga, án þess að samráð sé haft við skóla og borgaryfirvöld. Íþróttafélögin í Reykjavík eru stolt okkar Reykvíkinga, þau eru kjarni hverfanna og lykilþáttur í uppeldi barna okkar. Borgin ætti að sýna félögunum og starfsemi þeirra meiri virðingu. Staðreyndin er sú að forsvarsmenn, sjálfboðaliðar og starfsmenn íþróttafélaganna eru að gefast upp. Það er gríðarleg óánægja innan íþróttahreyfingarinnar með framkomu borgarinnar í samskiptum við félögin. Íþróttafélögin hafa lagt mikinn metnað í að sinna starfi sínu eins og vel og þau mögulega geta, en hafa, því miður, ítrekað mætt dónaskap og valdahroka frá borgaryfirvöldum. Miðflokkurinn mun leggja áherslu á að íþróttafélögin í Reykjavík og Reykjavíkurborg muni sameiginlega laga þessi samskipti og tryggja betri þjónustu við börnin okkar. Þetta snýst ekki um fjármagn, þetta snýst aðallega um viðhorf og ákvörðunartöku. Það þarf að breyta þessu. Tækifærið er núna! Höfundur er í þriðja sæti á lista Miðflokksins í Reykjavík.
Skoðun Engar formlegar aðlögunarviðræður við ESB mögulegar án umsóknar Íslands um aðild Júlíus Valsson skrifar
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar