Hollt að sinna hús­verkum og fá engin hrós

Aroni Can fannst hann gamall

Gauti Þeyr er fæddur árið 1989, giftur Jovönu Schally, býr á Seltjarnarnesi og á fjögur börn. Hann byrjaði að rappa fyrir 24 árum en fyrir tíu árum tók ferillinn nýja stefnu sem breytti gangi sögunnar.

„Ég fríka stundum út þegar ég velti fyrir mér hvað tíminn er fljótur að líða. Fyrir tíu árum þegar ég gaf út plötuna Vagg og velta fannst mér ég svo fullorðinn. 

Við Aron Can gáfum út lagið Silfurskotta á þeim tíma og hann sagði við mig um daginn hvað honum hafi þótt ég gamall,“ segir hann og hlær. 

„Ég held ég hafi líka upplifað mig fullorðinni þá en ég geri í dag. Egóið var meira að stýra mér á þeim tíma líka en í dag sé ég hlutina öðruvísi.“

Tíu ára afmælisveisla

Platan Vagg og velta sló í gegn árið 2016 en þar er meðal annars að finna lagið Reykjavík sem flestir Íslendingar geta sungið með. Frá þeim tímapunkti varð Gauti einn af mest bókuðu tónlistarlistamönnum landsins og enn í dag virðist platan tengjast landsmönnum vel.

„Það er erfitt stundum að lenda og ég finn sérstaklega fyrir því núna eftir Julevenner tónleikana mína í desember. Ég hef alltaf tekið mér frí í janúar bara aðeins til að hvíla mig en ég gerði það ekki núna. Ég verð að taka mér frí annars verð ég létt klikkaður.“

Helgarnar einkennast gjarnan af árshátíðum, brúðkaupum, afmælum og öðrum veisluhöldum.

„Það getur brenglað smá sýnina manns á hluti að vera þekktur, ómeðvitað einhvern veginn. 

Fólk er að klappa fyrir þér og hrósa þér og rosa stuð og læti. 

Þegar maður hrærist í endalausu hrósi þá er líka rosalega gott að taka pásu frá sviðinu, lenda aðeins og átta sig á því að maður er ekkert merkilegri en aðrir. 

Bara að vera heima, setja í vélina, skella sér í Sorpu og enginn hrósar þér,“ segir Gauti kíminn og bætir við: „Mér finnst það mjög góð tilfinning.“

Fyrsta kynningin fyrir þjóðinni

Hann stendur fyrir tíu ára afmælistónleikum plötunnar 30. maí næstkomandi í Gamla bíói og finnst gaman að gera aðeins upp þennan tíma.

„Þetta voru algjör kaflaskil í mínu lífi. Ég byrja auðvitað að rappa um 2002 en það er eins og að telja ferilinn frá fyrsta píanótíma. 

Ég gef svo út fyrstu sólóplötuna 2011 og lagið Strákarnir kemur út 2015 en við útgáfu Vagg og veltu þá bara breyttust hlutirnir, sérstaklega út frá laginu Reykjavík.

Mér finnst það hafa verið svona fyrsta kynning fyrir þjóðinni á því hver ég er. Þetta er tónlistarmaðurinn Gauti. Ég var búinn að vera í einhverri senu og ákveðið fólk vissi hver ég var og hafði mis gaman að mér. 

Svo hef ég fengið að þróast í þessum bransa og maður fær stöðugt að ná til einhvers nýs hóps. En þarna allt í einu fara svo margir að hlusta, allt frá leikskólabörnum og upp í gamalt fólk.“

Loksins viðurkenning sem hann þráði alltaf

Fyrir þetta hafði Gauti verið að vinna á skemmtistaðnum Dolly og sem plötusnúður en ákvað að hætta svokallaðri „venjulegri“ vinnu og leggja allt í tónlistina.

„2016 var ég farinn að ná markmiðum mínum sem tónlistarmaður, mér fannst ég svona loksins fá þá viðurkenningu sem ég hafði alltaf þráð við að tónlistin mín væri góð. 

Þarna fann ég að fullt af fólki var að hlusta en ég var samt líka blankur og að djamma þannig breytingin varð ekkert sturlað mikil á lífinu.“

Ómetanlegt að tónlistin hreyfi við fólki

Gauti sneri blaðinu svo við árið 2019 og hætti að drekka sem var gjöful ákvörðun að hans sögn. En árið 2016 fer allt á flug hjá honum í tónlistinni.

„Við byrjuðum að spila út um allt og það var rosalega skemmtileg rappsena í gangi á þessum tíma, smá blómaskeið og það var mikið skemmtilegt í gangi hjá manni. 

2016 var svo mikið mitt ár, ég fékk níu tilnefningar til tónlistarverðlauna fyrir plötuna og þetta er eina skiptið sem ég hef unnið til verðlauna,“ segir hann kíminn og bætir við: 

„Það er allt í góðu, stuttur eru bara styttur og það að fá að syngja fyrir fólk sem vill hlusta á mann, það eru verðlaunin. Þegar einhver kemur og segir eitthvað hjartnæmt, það er bara svo verðmætt.

Ég gerði til dæmis heila plötu árið 2018 sem floppaði pínu. 

Svo þurfti bara einn gaur að segja mér að hann hafi komist í gegnum sorgarferli útaf einu lagi þá stendur það bara upp úr.“

Varð að hafa fyrir þessu

Það er ekki sjálfgefið að semja tónlist sem skiptir fólk máli en það hefur Gauta tekist og hann segist leggja mikið upp úr því að þróast.

„Þetta er svo gott dæmi um það að ef þú vilt gera eitthvað þá þarftu að sækja það. Sumir fá viðurkenninguna strax. 

Sumir endast stutt í senunni, aðrir mjög lengi. Það er allur gangur á þessu en mér fannst ég þurfa að hafa rosalega mikið fyrir þessu, sérstaklega í byrjun en samt líka bara ennþá.“

Smá galin krafa

Þetta skipti hann alltaf miklu máli en hann þurfi líka að fá að vera samkvæmur sjálfum sér.

„Síðasta sumar var ég að spila á Arnarhóli á Menningarnótt með alla borgina fyrir framan mig að fara að taka lagið Reykjavík og ég fékk hnút í magann, sem gerist eiginlega aldrei. 

Ég fann svona tilfinningu að ég yrði að sanna að tíminn hefði unnið með laginu og það sé ennþá gott, eigi ennþá vel við. 

Það er oft svolítið handahófskennt hvað lifir og tíminn getur eiginlega bara leitt það í ljós, Reykjavík hefur tekist það en sum lög hélt maður kannski að yrðu eilífðarhittarar en voru bara tímabil. Það er rosalega verðmætt að krakkar séu að kynnast og taka vel við því enn í dag.

Í þessari senu er maður alltaf að reyna að endurnýja sig og vera „relevant“ að einhverju leyti en á einhverjum tímapunkti verður samt bara að vera allt í góðu lagi að vera ekki „relevant“ hjá ákveðnum hópum. 

Þegar ég var fimmtán ára var ég ekki alltaf að velta fyrir mér hvað væri vinsælast hjá fertugu senunni. Það er svolítið galin krafa. 

Ég er alltaf að reyna að vera ekki lokaður eða ákveða að mér finnist eitthvað, stundum ef ég heyri eitthvað sem ég til dæmis skil ekki hugsa ég bara okei kannski er bara kominn tími á að einhverjir aðrir skilji þetta.“

Að lokum segist Gauti fullur tilhlökkunar fyrir 30. maí.

„Ég ætla að halda tónleikana í Gamla Bíói, mig langaði að hafa þetta ekki of stórt heldur fylla Gamla bíó og búa til sturlaða stemningu í bænum.“

Hér má finna nánari upplýsingar um tónleikana.