„Hugsaði hvernig ég gæti rétt­lætt þennan líf­stíl fyrir mér á­fram“

Halldóra eignaðist sitt fyrsta barn í apríl í fyrra og í færslu á sam­félags­miðlum vakti hún at­hygli á ósamræmi í val­reglum í lands­liðið í utan­vega­hlaupum milli ára. Í stað þess að líta á árangur ein­stak­linga í utan­vega­hlaupum þrjú ár aftur í tímann var greint frá því þann 19. desember síðastliðinn að áherslan yrði lögð á árangur hlaupara síðasta sumar. Þá var Halldóra nýkomin úr barn­eign.

Fyrir HM í fyrra var horft fram hjá góðri stöðu Halldóru á svo­kölluðum ITRA lista sem farið hefur verið eftir þegar kemur að vali í lands­liðið í utan­vega­hlaupum, þar sem hún var barns­hafandi. Taldi hún að slíkt yrði gert aftur núna þar sem að hún var komin á fullt á nýjan leik.

„Þegar að ég sá það hugsaði ég með mér að það hlyti að vera hægt að taka til­lit til stöðu minnar síðasta sumar þar sem að ég átti barn bara um vorið,“ segir Halldóra í sam­tali við íþrótta­deild Sýnar. „Það er kannski óraun­hæft að ætla að ég geti verið að keppa til ein­hverra stiga svona stuttu eftir barn­eignir. Árið á undan horfðu þau fram hjá þessum ITRA stigum mínum sem notuð hafa verið til hlið­sjónar í valinu. Á þeim tíma var ég barns­hafandi og því endur­speglaði staða mín á þeim tíma­punkti ekki val­reglurnar þeirra. 

Ég hélt þau myndu geta gert það aftur í ár, sem þau ákváðu svo að gera ekki. Þrátt fyrir að ég væri komin í mjög gott stand. Ég hljóp til að mynda tíu kíló­metra í Gamlárs­hlaupi ÍR á mínum lang­besta tíma. Það kom mér mjög mikið á óvart að það hefði ekki verið hægt að sína mér til­lit á þeim for­sendum að ég hafi verið að koma úr barns­eign.“

„Varð eiginlega til þess að ég missti áhugann“

Það var áfall fyrir Halldóru að komast bæði að nýtil­komnum val­reglum og að komast ekki í lands­liðið.

„Ég horfði á listann og hugsaði hvernig ég gæti rétt­lætt þennan líf­stíl fyrir mér áfram. Það að æfa á þessu af­reks­stigi er krefjandi. Svo þegar að maður bætir móður­hlut­verkinu ofan á þá er það orðið enn erfiðara og enn meiri ástæða til að hætta. Mér finnst vinnu­brögðin hafa verið þess eðlis að það hafi verið mjög erfitt fyrir mig að koma til baka. Það varð eigin­lega til þess að ég missti áhugann. Mér fannst ég þurfa að opna á um­ræðuna um þetta. Um­hverfið má ekki vera þannig að það geri konum svona erfitt fyrir að koma til baka og að þær jafn­vel missi áhugann eins og gerðist í mínu til­viki.“

Ákall frá hlaupasamfélaginu

Í sam­tali við Vísi sagði Frið­leifur Frið­leifs­son, for­maður Lang­hlaupa­nefndar enga al­gilda reglu ríkjandi varðandi lands­liðsval. Ákveðið hafi verið í þetta skipti að hlusta á ábendingar frá hlaupa­sam­félaginu og að áherslan í lands­liðsvali væri á árangur hlaupara sem næst Evrópumótinu og hægt væri. 

„Mér líður eins og þau hafi bara allt í einu ákveðið að láta síðasta sumar gilda,“ segir Halldóra. „Mér finnst þurfa að vera meiri fag­mennska ríkjandi heldur en að maður standi eftir og hugsi með sér: „Ó ég hefði sem sagt átt að gera eitt­hvað síðasta sumar en fæ ekki að vita það fyrr en núna þegar það er orðið of seint fyrir mig að bregðast við.“

Sammála um að vera ósammála

Frið­leifur sagði Halldóru hafa fengið sím­tal frá sér eftir lands­liðsvalið sem hafi staðið yfir í fjörutíu og fimm mínútur. Hún segist hins vegar enn þann dag í dag ekki hafa fengið fullnægjandi rök.

„Við tölum saman heil­lengi en enduðum á að segjast þurfa vera sammála um að vera ósammála,“ segir Halldóra sem segist hafa fengið þau skila­boð frá Frjálsíþrótta­sam­bandi Ís­lands að málið yrði tekið upp á vorþingi sam­bandsins. „Sem er mjög gott. Það er vonandi að það verði ein­hverjar breytingar.“

Halldóra tekur það sér­stak­lega fram að núverandi lands­liðs­fólk eigi sín lands­liðssæti fylli­lega skilið. Hennar til­gangur með því að stíga fram og segja frá sinni upp­lifun er ekki til þess gerð að hefja stríð milli ein­stak­linga. En kveikir þessi óánægja með vinnu­brögðin bál innra með henni um að sanna sig enn frekar?

„Ég held það sé að koma að því. Að ég fari í þann gír að ætla sko að sýna þeim. Það sem kom mér samt mikið á óvart var að ég hefði haldið að ég hefði farið strax í þann gír. En þetta hafði þveröfug áhrif og ég fór að hugsa: „ég nenni þessu ekki lengur. En það hlýtur eigin­lega að koma að því að ég setji í sjötta gírinn og gefi allt í þetta.“

Það hefur gefið henni mikið og hefur víkkað hennar sjón­deildar­hring að standa í hlaupunum sem móðir.

„Það er gaman að bæta litlu kríli við í þessa veg­ferð hjá sér. Hann gerir þetta með mér. Við höfum verið hér að taka æfingar saman. Hann nýtur góðs af því líka. Þetta er bara mjög skemmti­legt en líka alveg krefjandi. Það getur verið auðvelt að gefast upp og ætla að hætta en í heildina er þetta of­boðs­lega skemmti­legt.“