Villi­götur eru ekki alltaf merktar – svar við skoðun Bjarna Torfa

Það er orðið nokkuð algengt að fyrrverandi sjálfstæðismenn lýsi pólitísku ferðalagi sínu til vinstri sem einhvers konar uppvakningu eða siðferðislegri endurfæðingu. Í slíkum pistlum er fortíðin gjarnan einfölduð og Sjálfstæðisflokkurinn gerður að vandamálinu sem þurfti að yfirgefa. Pistill Bjarna Torfa á Vísi.is þann 6.febrúar s.l. er þar dæmigerður, ekki vegna þess að hann greini vandamál Sjálfstæðisflokksins, heldur vegna þess að hann endurspeglar þá ringulreið sem ríkir þegar hugmyndafræði víkur fyrir tilfinningum.

Bjarni Torfi gerir talsvert grín að prófkjöri Sjálfstæðisflokksins á Nesinu sem var laugardaginn 7.febrúar og fjölda frambjóðenda sem bauð sig fram. Það er áhugavert sjónarhorn, sérstaklega í ljósi þess að kjörsókn í prófkjörinu var öflug og hreinlega meiri en þegar Bjarni Torfi sjálfur tók þátt í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins 2018, þrátt fyrir að frambjóðenda hópurinn þá hafi verið fjölmennari.

Fjöldi frambjóðenda er ekki vísbending um áhuga heldur endurspeglast áhuginn í góðri þátttöku í prófkjörinu sjálfu.

Þegar kemur að fjölda frambjóðenda skiptir mestu máli hverjir stíga fram. Í þessu prófkjöri komu fram einstaklingar sem hafa skapað verðmæti í raunhagkerfinu, rekið fyrirtæki, greitt laun, staðið skil á skuldum og þurft að taka ábyrgðarfullar ákvarðanir með eigin fjármuni en ekki skattfé annarra.

Á vinstri listum, bæði í sveitarstjórnum og á landsvísu, hefur þróunin verið sú að sífellt fleiri frambjóðendur koma úr kerfum þar sem tekjur eru tryggðar óháð árangri: úr stjórnsýslu, hagsmunasamtökum og bótakerfum. Þegar slíkir hópar verða ráðandi í stjórnmálum, breytist forgangsröðunin og meðferð á almannafé eins og sést nú á landsvísu.

Þegar rætt er um rekstur bæjarins er líka mikilvægt að horfa á ábyrgð þeirra sem hafa stýrt honum. Bjarni Torfi hefur verið hluti af bæjarstjórn í yfir tvo áratugi og tekið þátt í ákvarðanatöku um rekstur bæjarins sem hann nú gagnrýnir. Gagnrýni á stöðuna verður því að fara saman við viðurkenningu á eigin hlutdeild.

Nýir frambærilegir frambjóðendur Sjálfstæðisflokksins á Seltjarnarnesi eru skýr vísbending um styrk flokksins til að laða að hæft og drífandi fólk sem, á grunni sjálfstæðisstefnunnar, mun leiða bæinn áfram og tryggja bæjarbúum betri þjónustu og öflugra samfélag.

Nú blasir við nýtt framboð á Seltjarnarnesi þar sem Samfylking, óháðir og Viðreisn hyggjast bjóða fram saman. Það er athyglisverður samsuðningur ólíkra hópa meðsameiginlegan vilja til að vera „ekki Sjálfstæðisflokkurinn“. Sá sem skilgreinir sig fyrst og fremst út frá því hvað hann er ekki, á sjaldnast skýra hugmynd um hvað hann ætlar að verða.

Villigötur eru oftast aðlaðandi í byrjun. Þær eru breiðar, greiðfærar og fullar af góðum ásetningi. Vandinn er bara sá að þær leiða sjaldnast heim.

Höfundur var frambjóðandi í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins þann 7.febrúar s.l.