Að­gerðar­leysi er á­kvörðun, hún bitnar á börnunum

Yfirlýsing yfir 60 leikskólastjóra Reykjavíkurborgar, sem birtist í gær, er þung og alvarleg áminning til borgaryfirvalda. Hún er ekki skrifuð í fljótfærni né í uppnámi heldur skrifuð af fagfólki sem hefur um árabil borið ábyrgð á einu mikilvægasta verkefni samfélagsins: velferð og menntun ungra barna. Þegar slíkur hópur lýsir yfir vaxandi efasemdum um hvort borgin ætli sér yfir höfuð að axla ábyrgð, þá ber að hlusta.

Leikskólastjórar benda á það sem margir hafa lengi séð, að skortur sé á raunverulegum skilningi á nauðsyn þess að bæta starfsumhverfi í leikskólum borgarinnar. Þau orða það skýrt:

„Okkur verður sífellt ljósara að skortur er á raunverulegum skilningi á nauðsyn þess að bæta starfsumhverfi í leikskólum Reykjavíkurborgar. Þær umbætur eru óaðskiljanleg forsenda þess að tryggja börnum faglegt, vandað og ekki síður öruggt námsumhverfi.“

Þetta er kjarni málsins. Starfsaðstæður leikskólastarfsfólks eru ekki sérhagsmunamál starfsstéttar heldur bein forsenda fyrir öryggi, stöðugleika og gæðum í leikskólastarfi. Starfi sem er bein forsenda þess að samfélagið okkar fúnkeri.

Þegar aðgerðir dragast og lausnir eru sífellt settar í nefndir, greiningar og framtíðaráform, bitnar það fyrst og fremst á börnunum.

Það sem gerir stöðuna enn alvarlegri er að þetta er ekki óleysanlegt vandamál. Leikskólastjórar benda sjálfir á að þau hafi horft upp á hæft og reynslumikið fagfólk yfirgefa Reykjavík til annarra sveitarfélaga, sveitarfélaga sem hafa brugðist hraðar við og af meiri festu við sömu áskoranir.

Þetta sýnir að vandinn snýst ekki um að „ekki sé hægt að gera neitt“. Hann snýst um pólitíska forgangsröðun. Borgaryfirvöld hafa dregið lappirnar, meðal annars af ótta við að raska jafnréttissjónarmiðum eða gera breytingar sem kalla á raunverulegt fjármagn og pólitískt þor.

En jafnrétti næst ekki með aðgerðaleysi. Það næst með því að bæta raunverulegar aðstæður í þeim störfum sem samfélagið byggir á, störfum sem eru að stórum hluta unnin af konum.

Reykjavíkurborg getur ekki unað við að vera eftirá í þessum málum. Hún getur ekki sætt sig við að missa fagfólk vegna þess að hún þorir ekki að taka skref sem aðrir hafa þegar stigið. Og hún getur ekki talað um metnað í menntamálum á sama tíma og hún bregst leikskólastarfinu, fyrsta skólastigi barnanna.

Nú er komið að borgaryfirvöldum að standa í lappirnar. Að sýna í verki, ekki aðeins í orði, að börn og starfsfólk leikskóla séu sett í forgang.

Yfirlýsing leikskólastjóra er ekki árás, hún er ákall um ábyrgð. Það ákall ber að taka alvarlega, og það strax.

Höfundur er uppeldisfræðingur og býður sig fram á lista Miðflokksins.