Ó­sannað að fimm­tán ára stúlka hafi stungið sex­tán ára pilt tvisvar

Í dómi Héraðsdóms Reyjavíkur, sem kveðinn var upp á föstudag, segir að í október árið 2020 hafi lögregla verið kvödd að bráðamóttökunni í Fossvogi. Tilkynnandi hafi sagt að þar hefði komið 16 ára strákur sem hefði verið stunginn tvisvar í bakið af 15 ára stelpu.

Áttaði sig ekki á að hafa verið stunginn

Strákurinn hafi sagst hafa verið utandyra ásamt hópi af krökkum, þar á meðal stúlkunni. Stúlkan hefði verið pirruð og komið að honum og stungið í bakið. Hann hefði þó ekki áttað sig strax á því að hann hefði verið stunginn.

„Hefði hann verið búinn að drekka smá og ekkert spáð í þetta fyrr en hann hefði tekið eftir að það var blóð á bakinu. Hann kvað þau bæði hafa verið drukkin.“

Síðar um kvöldið hefði hann hitt stúlkuna á ný og hún stungið hann aftur í bakið. Eftir þetta hefði hann farið heim en ekki áttað sig á alvarleika áverka sinna.

Ekkert gerðist í þrjú ár

Í dóminum segir að stúlkan hafi verið ákærð fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás en neitað sök. Hún hafi hvorki kannast við að hafa veist að piltinum né að hafa verið með hníf umrætt kvöld.

Í málinu hafi verið ákært fyrir brot sem eigi að hafa átt sér stað í október 2020, eða fyrir rúmum fimm árum. Lögregla hafi tekið skýrslur af brotaþola og stúlkunni daginn eftir umrædd atvik. Beiðni lögreglu um áverkavottorð hafi verið send slysadeild Landspítala í desember 2020 og læknisvottorð hafi borist lögreglu í janúar 2021. Þá hafi lögreglu borist skaðabótakrafa brotaþola í febrúar 2021. 

„Virðist síðan sem ekkert hafi gerst í rannsókn málsins hjá lögreglu í þrjú ár, eða þar til í febrúar 2024, en þá hófst lögregla loks handa við að taka skýrslur af vitnum í málinu. Voru þá liðin þrjú ár og fjórir mánuðir frá atvikum málsins.“

Enginn trúverðugur

Þá segir í dóminum að þegar litið sé til framburða stúlkunnar, brotaþola og tveggja vitna sé það mat dómsins að enginn þeirra sé mjög trúverðugur um þau atvik sem ákært var vegna.

„Allir báru þeir þess merki að langt er liðið frá atvikum máls og að bæði ákærða og vitni myndu ekki vel eftir atvikum og væru eftir fremsta megni að reyna að geta í eyðurnar. Er það mat dómsins að gegn neitun ákærðu sé útilokað að byggja sakfellingu í málinu á framburðunum. Þá verður sakfelling ekki byggð á gögnum í málinu. Það er því niðurstaða dómsins að ákæruvaldið hafi ekki axlað sönnunarbyrði sína í málinu og að ekki sé komin fram lögfull sönnun um sekt ákærðu. Er hún því sýknuð af ákæru í málinu.“

Einföld rannsókn

Að því frágengnu var einkaréttarkröfu drengsins vísað frá dómi og allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð. Loks finnur dómarinn að störfum lögreglu.

„Svo sem að framan er rakið liðu þrjú ár og fjórir mánuðir frá því að teknar voru skýrslur af brotaþola og ákærðu hjá lögreglu og þar til byrjað var að taka skýrslur af vitnum í málinu. Var um að ræða einfalda rannsókn, auk þess sem mikilvægt er að taka skýrslur í máli af þessu tagi sem allra fyrst, meðan atvik eru vitnum enn í fersku minni. Er þessi mikli dráttur á rannsókn málsins hjá lögreglu aðfinnsluverður.“