Hundruð handteknir í Parísarborg: „Maður sá bara þennan ótta“

Lögreglan í Frakklandi hefur handtekið 278 mótmælendur í París við upphaf mótmæla hinna svokölluðu „gulstakka“ en líkt og síðustu helgi kom til átaka á milli lögreglunnar og mótmælenda.

Lögregluaðgerðir hafa verið hertar til muna til að bregðast við mótmælunum en að því er fram kemur á vef AP hefur lögreglan, auk þess að beita táragasi, gert hlífðarbúnað blaða-og fréttamanna upptækan. Um 8.000 lögregluþjónar eru á götum Parísar en „gulu stakkarnir“ mótmæla á Champs-Elysees breiðgötunni en mótmæli fara þó fram víðs vegar um Frakkland.

Mótmælin hófust fyrir nokkrum vikum og beindust þá einkum gegn hækkuðum álögum á eldsneyti í landinu en nú virðast kröfurnar vera aðrar og fjölbreyttari. Mótmælendurnir kalla sig „gulu vestin“ og hefur skipulagning mótmælanna farið að mestu fram á samfélagsmiðlum.

Kristín Jónsdóttir, parísardama, er leiðsögumaður í Frakklandi og býr í úthverfi Parísar, rétt við borgarmörkin. Hún segir ótta einkenna andrúmsloftið í París. Kaupmenn notuðu gærdaginn í að loka gluggum og hurðum með flekum.

„Það var ekki gott andrúmsloft í París í gær, ég labbaði þarna um Mýrina, það var lítil jólastemning og lítið þægilegt. Maður sá bara þennan ótta.

Ég heyrði í tveimur konum sem reka listgallerí sem voru að spjalla saman fyrir utan um hvernig þetta yrði á morgun og hvað þær ætluðu að gera á morgun til að verja sitt. Það er óhugnaður sem er ekki góður.“

Kristín segir að íbúar Parísar hafi hingað til staðið með mótmælendum en ofbeldið og óeirðirnar hafi sett strik í reikninginn.

„Þessi hrikalegu læti öll sem fóru mjög illa. Það voru margir sem slösuðust síðasta laugardag og stöðug ógn alla vikuna. Þessi hræðsla um hvað gerist næstu helgi?“

Sjálf segist Kristín forðast að vera úti á götum Parísar.

„Ég ákvað það bara þegar ég tók Metro heim í gær að ég væri ekkert að fara niður í bæ á morgun. Börnin mín eru komin í menntaskóla – og menntskælingar eru líka að mótmæla – það var náttúrulega þessi loftslagsganga í dag sem við ætluðum í ég og krakkarnir en það kemur ekki til greina.

Það voru allir sammála um það allir foreldrarnir hérna í hverfinu og vinir mínir að við förum ekkert í þá göngu og ég veit ekkert hvernig hún verður,“ segir Kristín sem bætir við að hún vilji ekki koma sér í aðstæður sem hún ráði ekki við.

Nú virðast áherslur mótmælanna vera orðnar aðrar en þær sem lagt var upp með í upphafi?

„Markmiðið er náttúrulega að láta í sér heyra, að fá ríkisvaldið og forsetann til að bakka með aðgerðir, skattahækkanir og niðurskurð.

Þetta er náttúrulega bara herópið sem maður heyrir öskra núna á Champs-Elysees er bara Macron segðu af þér og eins og einhver sagði síðan sem var rætt við það er ekkert endilega verið að biðja Macron endilega að segja af sér en allavega fá hann til þess að lúffa gagnvart mótmælendum og gagnvart okkur fólkinu í landinu. Hætta að níðast á okkur og fara að taka á málunum þar sem þarf að taka á þeim.

Þetta sem við vitum öll sem er að gerast; þeir ríku verða ríkari og þeir fátækari verða fátækari. Stefna Macron er ekki að bæta það á nokkurn hátt, þvert á móti,“ segir Kristín.

Gjá virðist hafa myndast á milli landsbyggðarinnar og borgarbúa. Íbúar á landsbyggðinni eru ósáttir við álögur á eldsneyti því þeir reiða sig á einkabílinn til að komast á milli staða.

„Fólk sem býr á Parísarsvæðinu er ekkert undir þessu komið, að komast á bílnum sínum á milli staða, en annars staðar í Frakklandi er það bara málið að fólk keyrir til og frá vinnu því það er búið að taka litlu lestirnar í burtu og litlar lestarstöðvar hafa lokað smátt og smátt í gegnum árin. Afskekktar sveitir eru þannig að þú keyrir mikið, alveg eins og á Íslandi,“ segir Kristín.

Kristín segir að Emmanuel Macron sé búinn að missa tengslin við fólkið í landinu.

„Maður er alveg með því að það sé farið að mótmæla valdhöfum sem eru hrokafullir og eru bara ekki tengdir lýðnum í landinu og við höfum nú heldur betur séð það undanfarna daga á Íslandi að það er staðreynd að ýmsir valdhafar virðast ekki hafa neina tengingu við það sem er að gerast í þjóðfélaginu, skilja það ekki, átta sig ekki á því og reyna ekkert til að gera það. Það er sú samræða sem ég vildi fara að heyra.“