Hús­næði takk

Það eru nokkur atriði sem koma upp í hugann þegar talað er um að lifa „sómasamlegu“ lífi. Helst þá að eiga heimili og ofan í sig að borða. Þetta eru grundvallaratriði, ekki hvort virkja eigi í Þjórsárverum, eða hvort eigi að breyta klukkunni, byggja nýjan spítala og margt, margt fleira.

Í mörg ár hefur leigumarkaðurinn á höfuðborgarsvæðinu verið á leið til, já helvítis, fólk er í dag að borga morð fjár fyrir íbúðir eða jafnvel herbergi sem eru varla hæf til búsetu. Sumir, eins og t.d. ég, neyðast til að flytja frá fjölskyldu og vinum, út fyrir borgina til að fá húsnæði.

Á meðan tala einhverjir þingmenn, verkalýðsforkólfar og fleira hæstvirt fólk um vandann, sem það sjálft á svo sannarlega ekki við að stríða. Talar og talar. Ekkert gerist.

Félagsmálaráðherra skipar vinnuhóp til að ræða málið og koma með tillögur – hvenær? Ég skil ekki af hverju hæstvirtur ráðherra skipar ekki hóp til að koma með bráðaúrræði og gefur honum skilafrest í eina viku. Það þarf að gera eitthvað, það þarf ekki bara að tala um hlutina, framkvæmda er þörf.

Ekki með á nótunum

Ef ég væri þingmaður, þá myndi ég skammast mín. Já, skammast mín. Að mistakast í svona grundvallaratriðum og kannski það sem verra er að sjá ekki hverslags vanda við er að etja, bendir til þess að þingmenn okkar séu ekki með á nótunum eða sé bara sama. Þeir eiga jú væntanlega allir heimili?

Svo má spyrja hver munurinn er á eign í peningum og eign í formi fasteignar? Ef ég á 30 milljónir og lána þær, þá hef ég ekki leyfi til að fara fram á okurvexti, það eru lög gegn því.

En ef ég á 30 milljóna króna íbúð, hef ég þá rétt á því að setja okurvexti á þá eign og leigja á uppsprengdu verði. Það má alveg spyrja sig að því hver eðlileg framlegð sé að slíkri eign.

Það er óvíða þannig í löndum sem við berum okkur saman við að fólk borgi hærra hlutfall tekna sinna í húsnæði, sérstaklega ef það er að leigja, því það fólk er oft lágtekjufólk.

Það er eflaust tilkomið af því að við erum ekki með þingmenn, borgarfulltrúa, verkalýðsforkólfa eða ráðherra sem skilja alvöru málsins og vilja virkilega leggja sitt á vogarskálarnar.

Ég myndi lofa þeim þingmanni sem kæmi daglega upp í pontu og vekti athygli á þessum vanda, mitt atkvæði. Sá þingmaður væri maður sem forgangsraðaði rétt og skildi þau grundvallarmannréttindi sem felast í því að hafa þak yfir höfuðið.