Hefur þú komið á Þjóð­há­tíð?

Þegar Þjóðhátíð nálgast finn ég að tilhlökkunin er ekki endilega vegna dagskrárinnar eða veðursins. Hún tengist frekar fólkinu, minningunum og þeirri tilfinningu að vera hluti af einhverju sem er stærra en maður sjálfur.

Ég fór á mína fyrstu Þjóðhátíð aðeins sjö mánaða gömul. Síðan þá hafa árin safnast upp og með þeim ótal minningar. Sumt man ég skýrt, annað lifir frekar í sögum fjölskyldunnar. En það sem stendur alltaf upp úr er samveran. Fólkið. Hláturinn. Tilfinningin að vera heima.

Þjóðhátíð hefur breyst í gegnum tíðina eins og samfélagið allt. Gestirnir eru fleiri, umgjörðin stærri og kröfurnar aðrar. Samt er eitthvað sem helst óbreytt. Það er andrúmsloftið sem skapast þegar kynslóðir koma saman í Herjólfsdal. Þar hittast afar og ömmur, foreldrar, börn og barnabörn á sama stað og skapa nýjar minningar við hlið þeirra gömlu.

Kannski er það þess vegna sem Þjóðhátíð skiptir okkur Eyjamenn svona miklu máli. Hún er ekki bara viðburður sem stendur eina helgi á ári. Hún er hluti af sögu okkar og sjálfsmynd. Hún er áminning um hvaðan við komum og hvað tengir okkur saman.

Mér finnst stundum að við tölum of lítið um mikilvægi slíkra hefða. Á tímum þar sem margt breytist hratt og fólk hefur endalausa möguleika til afþreyingar eru það einmitt sameiginlegu minningarnar sem styrkja samfélög. Þær verða ekki til af sjálfu sér. Þær verða til þegar fólk gefur sér tíma til að hittast, vinna saman og njóta samverunnar.

Það sést vel á Þjóðhátíð. Á bak við hverja stund í Dalnum eru ótal vinnustundir sjálfboðaliða, nefndarfólks og fjölskyldna sem halda í hefðirnar og skapa nýjar. Það er sá þáttur hátíðarinnar sem mér finnst oft merkilegastur.

Nú eru aðeins nokkrir dagar í að blysin lýsi upp brekkurnar enn eina ferðina. Þá verður enn ein minningin til. Minning sem einhver mun rifja upp eftir mörg ár og segja frá næstu kynslóð.

Kannski er það einmitt kjarni Þjóðhátíðarinnar.

Höfundur er bæjarstjóri Vestmannaeyja