„Veru­lega á­huga­verður fávitaskapur“

„Það eru fjörutíu metrar, hámark fimmtíu, í hann þegar ég sé hann.“

Um var að ræða stærðarinnar pallbíl með stóran fjallajeppa á kerru í eftirdragi.

„Þetta eru örugglega samtals sjö, átta tonn,“ segir Halldór, sem er þó hinn rólegasti þegar hann ræðir atburðinn.

Bíllinn stefndi á móti Halldóri á miklum hraða, á öfugum vegarhelmingi í blindbeygju. Myndband af atvikinu má sjá hér að neðan.

Halldór útskýrir hvernig sjá má þegar hann kippir í bremsuna, aftara hjólið læsist og rásar örlítið til á veginum. Halldór segir hjólið gamalt og ekki búið nútíma ABS-bremsukerfi.

Halldór hélt ró sinni í atvikinu og segist nokkuð fljótt hafa séð að hann myndi geta smogið milli bílanna sem æddu á móti honum á báðum akreinum með því að koma sér fyrir á miðjum veginum. Hugurinn hafi þá hins vegar leitað beint til eiginkonu hans sem stýrði bílnum beint á eftir honum. Engin slys urðu þó þar sem ökumaður pallbílsins ákvað að sveigja út af veginum.

„Þetta er svívirða í blindbeygju þar sem er óbrotin lína,“ segir Halldór sem segist leita til Vísis í von um að ná til ökumanna sem kynnu að vilja leika eitthvað álíka eftir á vegum landsins, en í hönd fara mestu ferðavikur landans. Heillína var á vegarhelmingi pallbílsins og þess sem lítið trjárjóður byrgir sín þar sem keyrt er inn í beygjuna.

„Þetta eru aðstæður sem maður á aldrei að búa til, segir Halldór sem sjálfur var á leiðinni norður til Akureyrar. Að hans sögn átti atvikið sér stað þegar hann var kominn fram hjá Víðigerði og átti um þrjátíu kílómetra eftir inn á Blönduós.

Halldór hefur þegar tilkynnt atvikið til lögregluembættisins á Norðurlandi vestra og segir að þegar hafi verið tekin af honum skýrsla. Þá hafi hann heyrt frá öðrum vegfarendum að ökumaðurinn hefði stundað glæfraakstur á kaflanum á undan.

Pallbíllinn reyndi að taka fram úr röð bíla þar sem Halldór mætti honum í beygjunni. Ljóst er að erfitt er að koma löngum bíl ásamt stórum eftirvagni fyrir, aftur, á sinni réttu akrein auk þess sem þyngd farartækisins, auk eftirvagnsins, eykur verulega á hemlunarlengd bílsins. „Þetta er vítavert gáleysi,“ segir Halldór.

Mótorhjólakappinn segist þó hafa verið hinn rólegasti í aðstæðunum og hafi í kjölfarið haldið för sinni áfram til Blönduóss. Þar hafi þau hjónin stoppað og rætt saman um það sem skeð hefði. Halldór segir að eiginkonu sinni hafa verið brugðið og þau hafi saman rætt möguleikann á því hvað ef bíllinn hefði farið framan á bíl hennar. Sögunni hefði ekki lokið þar þar sem þau hjónin leiddu lest bíla sem keyrðu á löglegum hraða. Það hefði því getað farið svo að fleiri bílar hefðu í kjölfarið farið aftan á bíl þeirra hjóna og úr orðið margra bíla alvarlegur árekstur.

Það var ekki fyrr en daginn eftir sem síaðist að fullu inn hjá Halldóri hve alvarlegt atvikið hafði verið en hann skoðaði þá myndbandsupptöku af atvikinu, sýndi öðrum og ræddi. Ekki hefði mikið þurft til að öðruvísi hefði farið í þessum háskaleik.

„Hefði ég verið á bíl og á hundrað, hundrað og tuttugu kílómetra hraða,“ segir Halldór og ljóst er hvað hann meinar. Halldór ítrekar að hann sé að koma með málið til fjölmiðla eftir að hafa hugsað sig um. Það sé nauðsynlegt að ökumenn landsins sameinist um að keyra varlegar og fara ekki út í slíkan glæfraskap líkt og sjá má á myndbandinu.

Halldór er margreyndur mótorhjólakappi en segist ekki hafa lent í sambærilegu áður. Það sé þó gegnumgangandi vandamál á íslenskum vegum hve lítið tillit sé tekið til ökumanna bifhjóla.