Síminn búinn að glamra í fjóra ára­tugi

„Þetta er bara alveg æðis­legt og aðal­lega að þetta gerist ekki of seint. Maður nær þá kannski að ferðast eitt­hvað aðeins. Ég segist nú alltaf eiga inni fjögurra ára sumar­frí þótt ég fái það ekki borgað,“ segir Víglundur.

Hann kláraði síðustu vakt sína í bygginga­vöru­versluninni PAN um mánaðamótin og lauk þar með ævintýra­legri 42 ára verslunar­sögu þeirra hjóna í bænum.

Byrjuðu með allt á hreinu

Víglundur og Jóna fluttu austur í Nes­kaups­stað 1984 þar sem þau tóku við rekstri Efna­laugar Norðfjarðar sem þau nefndu VG hreinsun. „Efna­laugin varð svo þvotta­hús, síðan skóbúð og síðar tísku­vöru­verslunin Við Lækinn,“ segir Víglundur þegar hann lítur um öxl í sam­tali við Vísi.

„Á köflum voru þau hjónin með þrjár verslanir í gangi í einu, sem og líkams­rækt sem ein­hvern veginn datt inn um dyragættina hjá þeim og þau ráku í nokkur ár fyrir bæinn. Lífið ein­kenndist af vinnu, lítið um frí og alltaf nóg að gera,“ skrifaði Díana Dögg, dóttir þeirra hjóna, þegar hún gerði löngum og fjöl­breyti­legum við­skipa­ferli for­eldra sinna ítar­leg skil í Face­book-færslu tíma­móta­daginn mikla, 27. febrúar.

Engin leið að hætta

Eins og þetta væri ekki meira en nóg þá keyptu Jóna og Víglundur þrota­bú Kaup­félagsins 1995 og ráku þar vefnaðar­vöru­verslun, fata­verslun með sport­vörur, barnaföt og skó auk tísku­vöru­verslunarinnar Sy­stem.

„Það var svo árið 2000 sem þau ákváðu að ein­beita sér ein­göngu að Sy­stem en það dugði ekki lengi. Þegar verslunar­kjarninn Molinn opnaði á Reyðarfirði voru þau mamma og pabbi búin að ákveða að vera með í því ævintýri og opnuðu þar árið 2005 aðra tísku­vöru­verslun sem nefndist PEX. Sú verslun var starfrækt til ársins 2017.“

Þótt býsna vel sé í lagt bendir Víglundur á að ekki sé allt upp talið. „Þetta var nú ekki alveg endan­leg upp­talning og það gleymdist til dæmis að á tíma­bili áttum við feðgar plast­verk­smiðju sem fram­leiddi plast­bönd fyrir fiskiðnaðinn. Það fór drjúgur tími það kvöld og nótt.“

Nýr vinkill

Díana segir for­eldra sína alltaf hafa verið á vaktinni og eigin­lega brugðist við sím­hringingum við­skipta­vina hvenær sem er, allan ársins hring. Al­vana­legt hafi til dæmis verið að pabbi hennar hafi stokkið til korter í jól til þess að opna fyrir mönnum sem höfðu gleymt að sækja spari­fötin í hreinsun.

Þjónustulundin var sú sama í verslunarrekstrinum og þannig þótti ekkert mál að hlaupa til og opna skóbúðina fyrirvaralaust ef til dæmis barn stóð uppi með of litla spariskó á fermingardeginum. „Alltaf skaust pabbi af stað, opnaði búðina og reddaði málunum,“ skrifar Díana. 

„Já, það var nú vanda­málið,“ segir Víglundur um þennan raun­veru­leika verslunar­fjöl­skyldunnar í Nes­kaups­stað. „Við fengum í mesta lagi tíu daga í sumar­frí,“ heldur hann áfram og rifjar upp að þau hafi einu sinni komist í lengra frí.

Árið 2010 tók Víglundur enn einn og nýjan vinkil á reksturinn þegar hann ákvað að „sniðugt“ væri, eins og Díana orðar það, að kaupa bygginga- og raf­tækja­verslunina VÍK í Nes­kaup­stað.

Versluninni gaf hann nafnið PAN, með vísan til Pöntunarfélags Alþýðu Norðfirði, forn­frægrar verslunar sem frændi hans hafði rekið árum saman. Þar hefur hann síðan staðið vaktina þangað til hann seldi reksturinn og hóf sitt langþráða frí í síðustu viku.

Díana heldur því vand­lega til haga að þrátt fyrir vista­skiptin hafi síminn haldið áfram að hringja á kvöldin og um helgar. „Núna vantaði aðeins meiri málningu svo hægt væri að klára að mála fyrir jólin, eða nokkrar skrúfur til þess að hægt væri að klára pallinn í góða veðrinu, alltaf skaust pabbi af stað og reddaði málunum.“

Síminn glamrar enn

Víglundur telur þetta þó síður en svo eftir sér enda annálaður fyrir að hafa brugðist skjótt og vel við þegar neyðin var stærst hjá við­skipta­vinum. „Fólk var nú ekkert að hringja að gamni sínu. Menn voru kannski að flota gólf þegar í ljós kom að það vantaði kannski tvo, þrjá poka í viðbót,“ segir Víglundur.

Þegar Vísir heyrði í Víglundi á fyrsta deginum í steininum helga sagðist hann ekki finna fyrir fráhvörfum, enda enn að sinna eftir­málum.

„Þetta er nú bara fyrsti dagurinn sem ég er í burtu og síminn er enn að glamra. Þannig að þetta eru smá byrjunarörðug­leikar sem eru alveg eðli­legir,“ segir Víglundur og kippir sér ekkert upp við að fólk sé að fletta upp í honum, enda sé hann enn með í hausnum öll verð og allt annað varðandi þá um það bil 40 birgja sem hann verslaði við.

Fal­legar kveðjur

Þegar verslunin stækkaði við sig í fyrra lét hann þess getið í viðtali við Austur­frétt að PAN væri eina bygginga­vöru­verslunin í Fjarða­byggð með um­boð fyrir vörur frá Málningu, Múr­búðinni, Þ. Þor­gríms­syni og raf­tækjum í gegnum Orms­son.

„Heima­menn koma til okkar þótt þeir fari líka í Húsa­smiðjuna en á móti koma Héraðs­menn líka hingað. Fólk sækir í allt mögu­legt, meira að segja kló­sett á 27.000 krónur sem fást hvergi annars staðar,“ sagði Víglundur við sama tækifæri en næsta bygginga­vöru­verslun er Húsa­smiðjan á Egils­stöðum.

Víglundur segir að með þessum mikla fjölda birgja hafi hann getað haldið úti þessari miklu þjónustu. „Og átt alltaf til allt það sem fólk vantaði.“

Viðbrögðin og at­huga­semdir við Face­book-færslu Díönu Daggar sýna svo hvergi verður um villst að sveitungum þeirra hjóna þyki nú skarð fyrir skildi þegar þau Jóna Björg setjast í sinn helga stein.

„Við erum að fá mikið af fal­legum kveðjum á öllum statusum,“ segir Víglundur um við­skipta­vinina í gegnum árin sem lýsa margir söknuði en sam­fagna þó fyrst og fremst tíma­mótunum með þeim hjónum.