„Hefði ég ekki verið kominn af stað væri ég ekki að tala við þig núna“

Til þess ætlar hann að hjóla rúmlega sjötíu kílómetra leið um Skagafjörð á handaflinu einu saman og safna áheitum.

Ferðalagið mun hefjast í fyrramálið klukkan níu. Hann mun hefja för á Sauðárkróki, fara til Varmahlíðar og þaðan um Blönduhlíð til Hofsóss.

Heyrði ægilegan hvell

Magnús lenti í vinnuslysi við vinnu hjá bílaverkstæði KS á Sauðárkróki þegar hann var 43 ára. Hann var að vinna við tæki sem brotnaði skyndilega og hann lenti undir því.

„Ég var að tappa á olíu, var búinn að því og er að koma mér undan. Þá heyri ég þennan ægilega hvell. Það fyrsta sem maður gerir þegar maður heyrir svona þá grípur maður um höfuðið. Maður fattar ekki að henda sér undan. Mér datt ekki í hug að þetta tæki væri að brotna. Hljóðið hefði getað komið frá einhverju öðru,“ segir Magnús í samtali við fréttastofu.

Þrír hryggjarliðir brotnuðu og mænan fór í sundur, segir Magnús sem er í dag lamaður fyrir neðan mitti.

„Maður þakkar samt bara fyrir að vera á lífi. Það var ekkert sjálfgefið í þessu tilfelli. Ég var að koma mér undan tækinu þegar þetta gerist. Hefði ég ekki verið kominn af stað væri ég ekki að tala við þig núna, það er alveg á hreinu,“ segir hann.

„Ef maður heyrir svona hvelli í dag þá hrekkur maður enn gjörsamlega í kút. Hjartað fer á fullt.“

Hefði viljað segja dótturinni til á vellinum

Um var að ræða gríðarlegt áfall fyrir Magnús. Ýmislegt sem hann hafði tekið sem sjálfsögðum hlut varð skyndilega erfitt eða ómögulegt. 

Hann hafði til að mynda alltaf haft mikla unun af því að spila fótbolta, en hann lék fyrir Neista á Hofsósi.

„Maður var svo sem kominn í bumbuboltann á þessum tíma. Það var ekkert meistaraflokkslið lengur hjá Neista. Deginum fyrir slysið hafði ég tekið að mér að þjálfa stelpur úti í Hofsós. Þetta gerðist deginum eftir fyrstu æfingu. Síðan átti ég krakka sem voru á fullu í boltanum. Það var erfiðara að fylgja því eftir,“ segir Magnús.

Dóttir hans, Kristrún María Magnúsdóttir, spilar í dag með Tindastól í Bestu deildinni.

„Maður gat sagt henni eitthvað til. En maður hefði alveg getað viljað gera það á vellinum með henni.“

Brekkukotshraðlestin

Fótboltinn var þó langt frá því að vera eini missirinn.

„Ég hafði ekki sleppt úr göngum síðan ég var ellefu – tólf ára. Það voru jafnmikil viðbrigði eins og að missa fótboltann. Ég var á hestbaki eins oft og ég gat, eltandi þessar rollutussur. Þó að maður yrði alltaf brjálaður á þeim þá lét maður sig hafa það.“

Það mætti jafnvel segja að þó að flestir sem geti gengið noti fæturna ansi mikið, þá hafir þú jafnvel notað þá meira en flestir?

„Það var allavega ekki að ástæðulausu sem ég hafði nafnbótina „Brekkukotshraðlestin“. Það höfðu fáir í mig í sprettinum, svo var ég alveg liðtækur í fjallinu líka,“ segir Magnús.

Að sögn Magnúsar hefur fólk ekki hugmynd um hvað fylgir lömun sem þessari.

„Það er miklu meira en að þurfa bara að sitja í stólnum. Það er eiginlega minnsta málið. Það er svo margt annað sem er miklu verra.“

Hann hefur þó litið á áfallið sem verkefni og tekið á því sem slíku.

„Ég hef ekki lagst niður þunglyndi og geri bara nokkurn veginn það sem mér dettur í hug,“ segir hann.

Fer ekki um túnin í hjólastól

Magnús býr nú í Miðhúsum í Óslandshlíð. Þar eru bróðir hans og systir með sauðfjárbúskap. Og þar sem hann býr úti í sveit vantar honum nú betra farartæki.

„Mann vantar eitthvað til að geta farið með túnunum. Maður fer það ekkert á hjólastól,“ segir Magnús.

Hann fann hjól sem honum leist á. Um er að ræða rafmagnsfjórhjól sem Jón Gunnar Benjamínsson flytur til landsins sem þykja henta fötluðum sérlega vel.

„Ég sé fyrir mér að ég eigi eftir að djöflast í rollunum eins og óður til að æfa mig að keyra, reka þær fram og til baka.“

Það að fá fjórhjólið myndi veita Magnúsi mikið frelsi á ný og bjóða upp á fjölmarga möguleika.

„Kannski á maður eftir að fara á rjúpu aftur. Ég held að ég hafi ekki skotið úr byssunni síðan ég lenti í þessu, hélt að ég myndi ekki þurfa að nota hana neitt meir.“

Verður eins og Tour de France

Það spurðist út í sveitinni að Magnús væri að safna sér fyrir umræddu hjóli.

„Svo á maður bara svo góða vini að. Ég hafði lifað og starfað hjá íþróttafélaginu Neista á Hofsósi. Þau vildu endilega hjálpa mér að koma af stað einhverri söfnun, og ég sagði að ef þau væru til í að hjálpa mér væri ég til í að leggja eitthvað á mig.“

Magnús ætlar á handaflinu einu saman að hjóla 71 kílómetra leið frá Sauðárkróki til Varmahlíðar og þaðan um Blönduhlíð til Hofsóss. Hjólið sem hann er að safna sér fyrir kostar nálægt fjórum milljónum króna.

„Þannig ég ákvað að hjóla þessa leið og að þetta yrði gert að svona stemmingsdegi. Það hefur heldur betur undið upp á sig. Maður hittir ekki nokkurn mann lengur án þess að hann viti af þessu og hvetji mann áfram. Þetta verður sjálfsagt bara eins og í Tour de France þannig lagað,“ segir hann og hlær.

„Það verður klapplið á hverjum afleggjara! Ég segi nú bara svona.“

„Það er svo bara spurning hvort kallinn komist þetta,“ segir Magnús sem hefur aldrei hjólað þessa leið áður.

„Mér þætti ekkert gaman að því ef ég væri búinn að prófa þetta. Þá væri ekkert fútt í þessu.“