„Upp með hökuna og á­fram gakk“

Frystitogarinn Tómas Þorvaldsson GK10 sem segja má með sanni að sé flaggskip Grindvíkinga kom til löndunar í Grindavík í morgun í blíðskaparveðri.

„Þetta er fyrsta togaralöndunin frá því að það urðu hérna smá læti 10. nóvember,“ segir Eiríkur Óli Dagbjartsson, útgerðarstjóri hjá Þorbirni hf. Aflinn var um 750 tonn upp úr sjó, eða 500 tonn af afurðum, ýmist þorsk, ýsu, ufsa eða karfa. Verðmæti túrsins eru tæplega 300 milljónir. 

Gert er ráð fyrir að löndunin taki tvo daga. Eiríkur segir fyllsta öryggis gætt og grannt sé fylgst með veðurspám og hugsanlegri gasmengun frá eldgosinu. Þá segist hann skynja bjartsýni meðal Grindvíkinga vegna þessara tímamóta og vonast eftir bjartari tíð eftir allt sem á undan er gengið.

„Þetta er að gleðja marga, heyrist mér. Það færist svolítið meira líf í bæinn, það er ýmislegt í gangi. Ein frystitogaralöndun, þetta skiptir máli. Við erum ánægðir með það.“

„Við erum alltaf að koma heim“

Eiríkur og eiginkona hans, Sólveig, sváfu um páskana í fyrsta sinn heima hjá sér í Grindavík frá því að bærinn var rýmdur vegna jarðhræringa þann 10. nóvember. Hann segir það hafa verið algjörlega dásamlegt og að nóttunum muni vonandi fjölga.  Annars sé hljóðið í Grindvíkingum afskaplega misjafnt þessa dagana.

„Þú getur fundið alla flóruna. Margir eru því miður farnir og koma ekkert aftur, en svo er alveg slatti af svona þverhausum eins og ég og konan mín og mjög margir aðrir, sem bara ætla sér að koma aftur. Það er einfaldlega þannig að það er ekkert sem toppar þennan bæ fyrir okkur sem þekkjum ekkert annað. Svo við erum alltaf að koma heim.“

Yndisleg tilfinning en skrítin að koma heim

Sigurður Jónsson, skipstjóri á Tómasi Þorvaldssyni var nokkuð sáttur með túrinn en blendnar tilfinningar fylgdu þó heimkomunni.

„Þetta var fínasti túr. Bara hefðbundinn verðtíðartúr. Maður vill alltaf fá meiri fisk, það er aldrei nóg, en bara fínt. Gott að koma hingað líka.“

Já, var ekki gott að koma heim?

„Æðislegt. Það var bara þannig. Skrítið samt. Ég fékk alveg ryk í augun, þetta er ekkert einfalt.“

Sigurður segir tilfinninguna hafa verið afar sérstaka að sigla inn að bænum og horfa á eldgos í nokkurra kílómetra fjarlægð.

„En á sama tíma var magnað að horfa á þessa varnargarða sem eru búnir að bjarga okkur, það er bara svoleiðis, þeir eru búnir að bjarga okkur. Þetta fólk sem er búið að vera að sinna þessu og gera þetta eiga heiður skilinn.“

Eiríkur tekur undir orð Sigurðar.

Það er algjört þrekvirki sem þessir gröfukallar og jarðýtumenn eru búnir að vinna hérna undanfarnar vikur og mánuði. Menn og konur. Þetta eru jaxlar.

Með hækkandi sól og vori í lofti vonast þeir til að á næstu mánuðum fari að færast enn meira líf í bæinn.

„Við fundum það áðan þegar við sátum saman á Vörinni í hádeginu, þá kom þetta hugarfar „upp með hökuna, áfram gakk og bros á vör,“ segir Sigurður.

Þeir félagar eru sammála um að Grindvíska samfélagið sé einstakt og vilja ekkert heitar en að snúa aftur heim.

„Þetta er allt háð náttúrunni og hennar duttlingum. Við vonum innilega að hún slaki þannig á að við eigum afturkvæmt. Vegna þess að þetta er bara dásamlegur staður. Ég vona að öllum finnist það, sama hvar þeir eiga heima, en Grindavík, grindvíkingar, þetta er alveg magnað,“ segir Eiríkur Óli að lokum.