Í þessum hópi ræða menn um bilaða flugvélahreyfla

Þótt hálf öld sé liðin í ár frá því Loftleiðir og Flugfélag Íslands sameinuðust árið 1973 í Flugleiðir, nú Icelandair, þá hættu Loftleiðamenn ekki að vera til. Þeir hittast enn í hverjum mánuði. Við brugðum okkur inn á klúbbfund í fréttum Stöðvar 2.

Félagsskapurinn heitir Aðdáendaklúbbur Loftleiða, fundarstaðurinn er Café Atlanta í Kópavogi, og svo spenntir eru félagsmenn að hittast að þeir eru flestir mættir löngu fyrir boðaðan fundartíma. Emil Guðmundsson, sem lengi var hótelstjóri á Loftleiðum, segir að þar hafi klúbburinn orðið til.

„Það hittust nokkrir Loftleiðamenn á Hótel Loftleiðum í gamla daga og drukku þar kaffi. Dagfinnur var þar og nokkrir flugstjórar. Síðan stækkaði sá hópur,“ segir Emil.

Einar Knútsson, flugvirki og síðar flugvélstjóri, segist hafa byrjað hjá Loftleiðum 1. janúar árið 1964. Við tökum eftir því að hann er mættur í bol með Loftleiðamerkinu.

„Að sjálfsögðu. Maður verður að halda merkinu uppi,“ segir Einar.

Og Emil sýnir okkur Loftleiðahúfuna um leið og hann segir að Loftleiðahjartað slái enn í þessum hópi.

Harald Snæhólm, sem byrjaði 1961 að fljúga hjá Loftleiðum á Douglas DC-6B, segir að starfsmannaandinn hafi verið einstakur hjá Loftleiðum.

„Rosalega góður andi. Allir lögðust á eitt.

Og ef við þurftum að yfirfljúga Ísland og fórum til Lúxemborgar, þá fórum við bara til baka aftur, án þess að taka hvíld. Við vorum ekkert að skilja tvöhundruð farþega eftir í Lúxemborg,“ segir Harald.

Frantz Håkansson byrjaði einnig 1961 á DC-6B og fór fyrsta túrinn frá Reykjavíkurflugvelli til New York aðeins 21 árs gamall.

„Þetta voru svo flottar vélar. Þetta voru vélar frá Pan American, Loftleiðasexurnar. Það var ein með öllu.

En það eru til önnur félög, sem ég ætla ekki að nefna, sem fengu eina með engu,“ segir Frantz, en bætir svo við: „Það er hinumegin við brautina.“

Við tökum eftir því að þarna eru bara karlar. Hvar eru konurnar? 

„Við erum engir kvenhatarar sko fyrir því. En við erum búnir að bjóða flugfreyjunum oft að koma á þetta,“ svarar Emil og tekur fram að þær séu sjálfar með sín eigin félög og meira að segja þrjú félög.

„Þannig að þeim fannst ekki rétt að mixa við okkur gamlingjana.“ 

-Þær vilja bara ekkert hitta ykkur?

„Nei, en þær eru velkomnar, svo sannarlega,“ svarar Emil.

-En hvað var svona gaman við Loftleiðir?

„Það var bara andinn í fyrirtækinu. Að láta hlutina ganga. Gera það sem þurfti og halda þessu öllu saman gangandi þó að bjátaði eitthvað á eða væru einhverjar mótbárur eða svoleiðis. Þá héldum við alltaf áfram,“ svarar flugvirkinn Einar Knútsson.

Haukur, sonur Alfreðs Elíassonar, náði að vinna hjá Loftleiðum sem sumarstarfsmaður á Keflavíkurflugvelli. Hann segir að fjölskyldunni þyki vænt um þessa samheldni Loftleiðamanna.

„Mér þykir mjög vænt um það og okkur þykir mjög vænt um það,“ segir Haukur.

„Það er verið að vinna að ýmsum málum núna. Við erum að fara að gefa út myndabók um Loftleiðaævintýrið. Við erum að fara að gefa út líka Alfreðs sögu og Loftleiða á ensku í styttra formi. Þannig að það er svona ýmislegt í bígerð,“ segir Haukur.

-En um hvað er svo talað á fundum?

„Gamla daga. Gömul kynni gleymast ei,“ svarar Emil og hlær.

„Það eru sagðar allskonar sögur. Manstu þegar mótorinn fór á þessari vél og svona. Allskonar ævintýri sem menn eru að tala um,“ segir Emil.