Utan vallar: Hvernig ertu í lit?

Óhætt er að segja að fáir hafi fallið í yfirlið vegna þokka KR-inga eftir 1-1 jafntefli þeirra við Fram á Meistaravöllum í toppslag neðri hluta Bestu deildar karla í fótbolta í gærkvöld. Hornamark snemma í síðari hálfleik bjargaði stigi eftir fyrri hálfleik sem knúði Rúnar Kristinsson til tveggja breytinga í hléi.

Eftir strembið gengi undanfarinna vikna stillti KR upp í 4-4-2 í upphafi leiks þar sem meðalhæð framlínunnar var 193 sentímetrar. Hvort uppleggið í upphafi var að finna höfuð framherjanna tveggja veit undirritaður ekki, en líkt og oft áður í sumar virðast fyrirgjafir úr djúpum kantstöðum í flestum tilfellum vera leiðin sem farin er.

KR átti þónokkra fína spilkafla í leiknum og virðist liðið gjarnan leggja sig fram við það að spila út frá markmanni, og út úr vörninni. Vandamálin skapast hins vegar þegar framar á völlinn er komið þar sem sköpunargleðin virðist sogin úr mönnum, hægleikinn og fyrirsjáanleikinn þrýsta boltanum út í djúpa kantstöðu hvaðan boltanum er fleygt í átt að teignum upp á von og óvon.

Gæjalegir taka öll völd

Ef litið er til litarsnauðs sóknarleiks liðsins eru ef til vill tveir leikmenn sem veita honum lit. Engum dyljast náttúrulegir hæfileikar þeirra Stefáns Árna Geirssonar og Theodórs Elmars Bjarnasonar sem virðast eiga að opna leiðir sem öðrum eru lokaðar, gegn iðulega þéttum varnarmúr gestaliðs í Vesturbæ.

Það virðist þó oftast að snertingar þeirra á boltann teljist á fingrum beggja handa þegar honum er leikið til þeirra. Tilhneiging þeirra til að sýna fimi sína virðist taka yfir, sem því miður fyrir þá svarthvítu, virðist gjarnan hægja enn frekar á og þyngja róðurinn sóknarlega. Þeim er þó ef til vill lítill greiði gerður af hreyfingarlitlum samherjum.

Dugar að sýna hörku, kjark og þor?

Senn eru liðnir tveir mánuðir síðan KR vann síðast leik í deildinni, sem vannst gegn annarri svarthvítri hetju í tilvistarkreppu, í Kaplakrika þann 29. maí. Árangurinn á heimavelli er einkum rýr: 27 stig úr síðustu 25 leikjum á Meistaravöllum.

Grámyglan og þyngslin sem einkenna stemninguna í Vesturbæ fór fram hjá fáum sem sátu í stúkunni í Frostaskjóli í gærkvöld. Neikvæðnin á pöllunum var raunar óþægileg og það var ekki nema einu sinni sem að Bóas náði að kreista upp eins og eitt stuðningslag úr þungbrýndum KR-ingum í fátæklega mannaðri stúkunni. Óhróðrinum kyngdi niður, hvort sem var gasprað inn á völlinn eða muldrað af heldri mönnum.

Ljóst er að einhverra breytinga er þörf, en hvort þær þurfi að eiga sér stað á hliðarlínunni, í stúkunni eða annars staðar skal ósagt látið. Breytingarnar hafa vissulega verið miklar síðustu misseri þar sem nýir menn hafa komið inn í stöðu formanns félagsins, formanns knattspyrnudeildar, framkvæmdastjóra, markaðstjóra og íþróttastjóra. Nú síðast viku Jóhannes Karl Sigursteinsson, sem þjálfari kvennaliðs félagsins þar sem hann gagnrýndi vinnubrögð innan félagsins við brotthvarfið, og Sigurvin Ólafsson úr stöðu sinni sem aðstoðarþjálfari karla (og þjálfari KV) til að vera Eiði Smára Guðjohnsen til halds og trausts hjá FH.

Færi það svo að knattspyrnudeild KR sæi uppsögn Rúnars Kristinssonar sem besta kostinn í stöðunni vekur það hins vegar aðeins fleiri spurningar. Yrði hún þá líka að segja upp aðstoðarþjálfaranum Bjarna Guðjónssyni? Hvað hefði framkvæmdastjórinn Bjarni Guðjónsson um það að segja? En hvað þá með fyrirliðann Pálma Rafn Pálmason? Myndi íþróttastjóri KR, Pálmi Rafn Pálmason, hafa sömu skoðun á þeirri ákvörðun?

Hver sem næstu skref verða er ljóst að einhverjar leiðir þarf að finna til að fá stúkuna og hinn almenna KR-ing aftur með félaginu í lið. KR hefur áður tekist á við lægðir í stjóratíð Rúnars og ávallt hefur hann stigið upp til að snúa hlutum við og skapa lið sem sýnir hörku, kjark og þor – og náð árangri.

Spurningin er hvort það dugi til í þetta sinn, en víst er að KR-ingar bíða þess að sjá Svarthvítu hetjuna aftur í lit.