Skrifaði gaman­þætti um löggur á meðan hann var sjálfur að leika löggu

Þættirnir hefja göngu sína á Sýn+ seinna í þessum mánuði og skarta landsliði Íslands í grínleik, auk þess sem þjóðþekktir Íslendingar leika sjálfa sig í skrautlegum aðstæðum. Það verður því töluvert af óvæntum andlitum á skjánum.

Ólafur er leikstjóri og yfirhandritshöfundur þáttanna, en með honum í handritateyminu eru Katrín Halldóra Sigurðardóttir, Kjartan Darri Kristjánsson og Oddur Júlíusson. Þau þrjú fara jafnframt með aðalhlutverk í þáttunum ásamt Aroni Má Ólafssyni, Sögu Garðarsdóttur og Vigdísi Höllu Birgisdóttur.

Um er að ræða fyrsta sjónvarpsverkefni framleiðslufyrirtækisins Logn Media og framleiðendur þáttanna eru Fannar Scheving Edwardsson og Þórunn Elva Þorgeirsdóttir.

Í sex þáttum fylgja áhorfendur þremur lögreglupörum í skrautleg útköll, þar sem sönn atvik úr dagbók lögreglunnar eru stökkpallur inn í skáldskapinn. Á milli útkalla kynnast áhorfendur daglegu lífi á lögreglustöðinni, þar á meðal Dolla varðstjóra, sem leikinn er af Jörundi Ragnarssyni, og Boggu símadömu, sem leikin er af Ilmi Kristjánsdóttur.

Serían var skrifuð á tæplega fjórum mánuðum og tekin upp á ógnarhraða, öll sex þáttaröðin var mynduð á níu dögum, en Ólafur segir raunveruleikann aftur og aftur hafa reynst besta uppspretta grínsins.

Tveir fengu sömu hugmyndina

Dagbók lögreglunnar hefur lengi verið sérstakt menningarfyrirbæri á Íslandi, þar sem einfaldar og stundum furðulega orðaðar færslur geta nánast sjálfkrafa vakið upp myndrænar og fyndnar aðstæður.

Vorið 2025 kom Oddur Júlíusson, gamall vinur Ólafs frá því úr menntaskóla, til hans með hugmynd að gamanþáttum um lögreglu í anda bandarísku þáttanna Reno 911! Þeir tóku nokkra fundi sem fólust meðal annars í því að Oddur bauð sér í mat heim til Ólafs, opnaði skjal og þeir byrjuðu að kasta á milli sín hugmyndum. Fljótlega var kominn vísir að sjónvarpsverkefni.

Það sem þeir vissu ekki var að annars staðar í bænum hafði Fannar Scheving Edwardsson hjá framleiðslufyrirtækinu Logn Media verið að þróa nákvæmlega sömu hugmynd. Þegar Fannar og Þórunn Elva Þorgeirsdóttir selja verkefnið til Sýnar leita þau fyrst til Ólafs og athuga hvort hann hefði áhuga á að skrifa og leikstýra Dagbók lögreglu.

Ólafur áttaði sig fljótt á því að heimurinn hafði greinilega ákveðið að það væri kominn tími á íslenska löggukómedíuna Dagbók lögreglu og að hann ætti að raungera þættina.

„Þegar Þórunn og Fannar höfðu samband hugsaði ég að ég gæti ekki með hreinni samvisku gert neitt annað en að benda þeim á Odd. Þannig kynnti ég Fannar og Odd, sem höfðu í raun fengið nákvæmlega sömu hugmynd á sama tíma og báðir viljað að ég gerði eitthvað í henni. Þeir voru báðir með mikla ástríðu fyrir verkefninu og ákveðna sýn á það sem var bæði innspírerandi og afar hjálplegt.“

Þegar hugmyndin hafði fundið sinn farveg þurfti að setja saman hópinn sem myndi skrifa þættina. Ólafur og Oddur vildu frá upphafi fá Katrínu Halldóru og Darra með í handritsteymi. Ólafur segir ákvörðunina í raun hafa verið sáraeinfalda: Þeir Oddur spurðu sig einfaldlega með hverjum þá langaði mest að sitja fastir í handritaherbergi.

„Við hugsuðum bara: Með hverjum viljum við tveir vinna? Þetta snýst svolítið um tengingu og við erum öll mjög góðir vinir fyrir, ég, Kata, Darri og Oddur. Við höfum öll bakgrunn í spuna og leiklist og erum góð í að spinna út hugmyndir. Það var þvílíkur heiður að fá að vinna þetta með þeim.“

Dagbókarfærslan er bara fræið

Handritshöfundarnir unnu að mestu út frá fréttum sem fjölmiðlar hafa skrifað upp úr lögregludagbókinni í gegnum tíðina. Eins og tekið er fram í upphafi hvers þáttar eru þeir „mjög lauslega byggðir á sönnum atburðum“.

„Fannar hafði unnið mikla undirbúningsvinnu og sett saman stórt skjal með færslum og fréttum sem honum fannst eiga möguleika,“ segir Ólafur og bætir við að það hafi svo sannarlega ekki verið skortur á atvikum sem hafi verið sérkennilegri og ótrúlegri en nokkur skáldskapur.

„Í sumum tilfellum vorum við meira að segja búin að ímynda okkur atriði sem síðan reyndust líkjast einhverju sem raunverulega hafði gerst.“

Oft eru færslurnar í dagbók lögreglu bara ein stutt lína, eins og til dæmis: „Maður í annarlegu ástandi beit frá sér.“

„Þessi eina lína er svolítið eins og fræ. Maður sér fyrir sér að fræið geti orðið að einhverri plöntu og fer að ímynda sér hvað hafi gerst. Dagbókarfærslan er oft bara ein setning en þú þarft að fylla upp í skets sem er kannski tvær eða þrjár mínútur. Þá tekur skáldskapurinn einfaldlega við,“ segir Ólafur.

„Það er engin sena í þáttunum sem er hundrað prósent endursköpun á raunverulegu atviki.“

Fullkomin tilviljun

Ólafur segir þættina ekki vera hefðbundna sketsaþætti, þótt þeir séu að miklu leyti byggðir upp úr stuttum, sjálfstæðum atriðum. Ástæðan er sú að sömu persónurnar koma aftur og aftur fyrir og mynda þannig ákveðinn samfelldan heim.

Höfundarnir sóttu innblástur í raunveruleg bandarísk bodycam-myndbönd og í bandarísku lögregluþættina Cops og því eru þættirnir teknir upp í nokkurs konar heimildarmyndastíl. Bodycam-myndavélar eru mikið notaðar til að skapa raunveruleika tilfinningu og myndavélateymið fylgir lögreglumönnunum þegar þeir mæta á vettvang.

Handritateymið leitaði einnig til lögreglumanna og neyðarvarða til að fá innsýn í starfið.

„Við töluðum öll við einhverja lögreglumenn sem við þekkjum og fórum líka á fundi. Ég fór til dæmis á tvo góða fundi með upplýsingafulltrúa lögreglunnar og það opnaði fyrir manni hvað gerist hjá löggunni,“ segir Ólafur og bætir við að fólk hafi þó verið misopið í samtölunum. Sumir voru tilbúnir að svara nánast öllu en aðrir voru óvissir um hvaða upplýsingum þeir mættu deila.

Hann fékk þó óvænta viðbótarþjálfun því á sama tíma og Ólafur skrifaði gamanþætti um löggur fékk hann stórt hlutverk sem lögreglumaður í scandi-noir seríunni Signals eftir Óskar Jónasson, sem kemur út í janúar á Sjónvarpi Símans.

„Á sama tímabili og við vorum að skrifa Dagbók lögreglu var ég fjölmarga daga inni á þykjustulögreglustöð að leika í Signals sem rannsóknarlögreglumaðurinn Kári klæddur í dökkblátt með mitt eigið skrifborð sem leit mjög raunverulega út, innan um fjölbreytta karaktera að leika út háalvarlega atburðarrás. Það var raun æðislegur kontrast við grín seríuna og skemmtileg tilviljun að þetta skyldi einhvern veginn gerast samtímis.“

Í tökunum á Signals fékk Ólafur ófáar hugmyndir fyrir lögreglumenn Dagbók lögreglu. Það verður vart meira „method“ en það án þess að sækja sjálfur um í lögregluskólanum.

Skrautlegt persónugallerí

Fyrst um sinn var ekkert flókið persónugallerí til. Höfundarnir skrifuðu einfaldlega sketsa þar sem persónurnar báru nöfn á borð við „lögga eitt“ og „lögga tvö“. Seinna fóru ákveðnir karakterar að taka á sig mynd og sketsarnir að raðast í kringum þá. Það hjálpaði að handritshöfundarnir gátu sjálfir leikið og því varð sambandið milli skrifanna og persónusköpunarinnar óvenju beint. Leikararnir fengu síðan töluvert svigrúm til að leggja sitt af mörkum í skrifunum.

Löggurnar eru þó ekki hugsaðar sem endalausar skopmyndir. Þvert á móti vildi hópurinn að þær væru oftar en ekki eðlilegasta fólkið í herberginu þegar þær mæta inn í gjörsamlega galið ástand. Hver þeirra fær samt sitt litla sérkenni. Löggu Katrínar dreymir um sérsveitina, lögga Odds er tölvuleikjaspilari, persóna Darra er með hæðarkomplexa og lögga Sögu Garðarsdóttur stendur í framkvæmdum heima hjá sér.

„Okkar nálgun var að gera mjög lítið grín að löggunum sjálfum. Þær eru yfirleitt bara eðlilegar og oft svolítið þurrar, því þær þurfa að átta sig á aðstæðum og greiða úr þeim. Svo hafa þær allar eitthvað smá sér sem gefur þeim lit. Markmiðið var að finna hið mannlega í öllum þessum aðstæðum.“

Morðin fá frí

Þættirnir sex voru teknir upp á aðeins níu dögum. Það er ansi bratt, meira að segja fyrir íslenskan sjónvarpsbransa.

„Við tókum alla sketsa upp á búkmyndavélar sem sýna sjónarhorn lögganna auk tveggja myndavéla sem fylgja löggunum. Því vorum við oft bara einn og hálfan til tvo tíma að taka upp skets vegna þess að það þurfti ekkert að lýsa eða stilla upp myndavélum. Bara mæta inn í aðstæðurnar með löggunum. Tökurnar unnust hratt, en stemningin var mjög góð.“

Eftir alla þessa vinnu segist Ólafur horfa aðeins öðruvísi á lögreglustarfið. Í norrænum glæpaþáttum fær lögreglan yfirleitt morð, hvarf eða óhugnanlegt leyndarmál frá fortíðinni til að glíma við. Raunin er önnur í hverdagslegu „löggulífi“.

„Það er eitthvað mjög skemmtilegt við þessa hversdagslegu hlið lögreglunnar. Alvarlegir sakamálaþættir fjalla yfirleitt um morð og grafalvarlega glæpi sem eru náttúrulega engan veginn skoplegir. En það gerist svo margt annað sem er fyndið og dagbók lögreglunnar minnir mann alltaf á það.“

Ef Dagbók lögreglu fær annað líf í annarri seríu telur Ólafur að efnisskortur verði síst af öllu vandamálið.

„Það er ógrynni af færslum og ég held að það sé mjög auðvelt að gera meira af þessu. Það er allavega mín upplifun eftir að hafa gert þessa sex þætti.“