Leiðandi afl í nýrri at­vinnu­stefnu Ís­lands

Á morgun fara Íslensku tónlistarverðlaunin fram í Hörpu. Þar koma tónlistarmenn saman og fagna því sem dómnefndir verðlaunanna meta sem bestu framlögin í íslenskri tónlist á liðnu ári. Þessi hátíð hefur verið haldin allt frá lokum síðustu aldar og er orðin fastur liður í menningarlífi þjóðarinnar. Í dag er sannarlega hátíðisdagur.

Það er sérstaklega ánægjulegt að fagna íslenskri tónlist í þessari viku. Um helgina fóru hér fram tónleikar sem eiga sér vart nokkra hliðstæðu á Íslandi. Hundruð vinnandi handa komu að verkefninu – í hljóðvinnslu, myndvarpi, ljósastýringu, öryggismálum, umferðastjórnun, almenningssamgöngum, gæslu, veitingum, þrifum, hönnun og líkast til einhverju fleiru.

Þannig var það ekki bara Laufey sem skein skært heldur verðum við líka að fagna því að eiga viðburða- og tónleikahaldara sem geta skipulagt jafn vel heppað mannamót og þetta. Átta þúsund gestir, tvö kvöld í röð á yfirbyggðum fótboltavelli og allt eins og best verður á kosið í gæðum, hvar sem litið var. Ég tek hatt minn ofan fyrir Ísa, Senu Live og öllum þeim fjölda fagfólks sem að þessu koma með þeim. Þetta er vistkerfi skapandi greina.

Laufey Lín Jónsdóttir er í dag þekktasti íslenski tónlistarmaður heims. Hún nýtur mikillar virðingar á alþjóðavettvangi fyrir verkin sín, sönginn, hljóðfæraleikinn og þann heildarheim sem hún og teymi hennar hafa byggt upp í kringum listsköpunina.

„Laufeyland“ er ekki bara persóna eða tónlistarstefna. Það er hagkerfi – sem hefur verið byggt upp með metnaði, menntun og þrautseigju.

Laufey er í raun sín eigin áhættufjárfesting sem nú er farin að skila margföldum ávinningi. Þegar hún lauk tónleikaferð sinni með tveimur uppseldum tónleikum í Kórnum í Kópavogi – afrek sem aðeins örfáum alþjóðlegum poppstjörnum á borð við Justin Bieber og Justin Timberlake hefur tekist áður hér á landi – var það skýr staðfesting á því gengi sem hún hefur náð í „kauphöll“ alþjóðlegrar tónlistar.

Árangur hennar er þó ekki tilviljun. Hann er afrakstur samspils margra: hennar eigin vinnu, stuðnings fjölskyldu, leiðsagnar tónlistarkennara og þess öfluga tónlistarskólakerfis sem hefur um áratugi verið ein af stoðum íslensks menningarlífs. Á sunnudagskvöldið ávarpaði hún meðal sinna nánstu Sigurgir sellókennarann sinn með þökkum og það er rauður þráður í hennar þakklæti.

Þegar Laufey tók við Grammy-verðlaunum sínum fyrr á árinu minnti hún sérstaklega á upprunann – tónlistarkennsluna og tónlistarskólana. Margir túlkuðu orð hennar sem ábendingu til stjórnvalda í Bandaríkjunum. En sannleikurinn er sá að sama áminning á erindi hér heima líka. Við megum ekki gleyma því hvaðan árangurinn kemur.

Nú er ekki tíminn til að draga saman seglin í listmenntun og skapandi greinum. Hvorki í menntun eða stoðkerfi. Þvert á móti ætti þessi árangur að minna okkur á hversu mikil verðmæti felast í því að fjárfesta í menntun, sköpun og menningu.

Tónlist og aðrar skapandi greinar geta – og eiga – að vera leiðandi afl í nýrri atvinnustefnu Íslands.

Að lokum hvet ég öll til að fylgjast með afhendingu Íslensku tónlistarverðlaunna og sjá hvað stendur upp úr að mati fagdómnefnda og við skipuleggjendur kvöldins segi ég gangi ykkur vel og takk fyrir okkur.

Höfundur er stjórnarformaður Tónlistarmiðstöðvar Íslands og fyrrum framkvæmdastjóri ÍTV.