„Ég sé að hann er löngu farinn“

Nú stendur yfir fjáröflunarátak sem nefnist Edrúvikan og hægt að fara inn á edruvika.is eða hringja í síma 9027107 til þess að styrkja Krýsuvík.

Arnhildur vill segja frá sinni hræðilegu lífsreynslu í þeirri von að eitthvað verði gert í því að minnka þennan biðlista. Vala Matt fór og kannaði málið fyrir Ísland í dag á Sýn í gær og ræddi við Arnhildi.

„Ég var alltaf að eltast við skottið á mér og reyna að koma Leó í meðferð. Hann var fljótur að átta sig á því að hann ætti ekkert að vera að drekka brennivín og þegar maður er átján ára heldur maður kannski að maður geti stjórnað öllu og líka drykkjunni. Af hverju get ég þetta ekki, eins og félagar mínir? Hann var ekki í slæmum félagsskap, hann sá alveg um þetta sjálfur. Hann var alltaf að reyna að vera edrú inn á milli, alveg eins og ég en ég hætti árið 1993,“ segir Arnhildur og nefnir einnig föður sinn sem hætti sjálfur að drekka fyrir fjörutíu árum.

Sá fólk í kringum sig í áfengisvanda

„Við bara byrjum að drekka og höfum síðan ekki stjórn á því og tökum okkur smá tíma í að reyna að taka edrú tímabil og annað og svo sjáum við bara að við stjórnum þessu ekki og komumst í meðferð eins og hjá mér. Það gekk ægilega vel og ég fór í fjórar vikur hjá honum Óttari Guðmundssyni á Vífilsstöðum. Og mér fannst það svolítið skemmtilegt þegar Leó byrjaði í skóla. Þá var hann á Vífilsstöðum í Hjallastefnunni. Mér fannst svolítið skemmtilegt af því að honum leið vel þar. Honum leið svo sem aldrei vel í skóla, var náttúrulega greindur með athyglisbrest og allt þetta. En Leó sér þetta bæði hjá mér og afa Reyni, sem hann bar mikla virðingu fyrir. Þeir voru ofboðslega miklir vinir.“

Hún segir að þegar sonur hennar hafi verið um tvítugt hafi hann ítrekað reynt að hætta.

„Ég var alltaf að elta son minn í skottið á mér af því að þegar hann náði kannski að vera edrú í fjóra daga, þá fannst honum bara að hann væri búinn að ná þessu. Svo þarna rétt fyrir áramótin 2023 þá var hann búinn að vera edrú í þrjár vikur og hélt bara að hann væri náttúrulega alveg búinn að ná þessu, en svo féll hann alveg hrikalega. Ég reyndi að hringja á Vog. Þá var það þannig að það var náttúrulega ekki lausn og hann þurfti fyrst að fá viðtal hjá ráðgjafa. Það voru tvær vikur í að hann gæti fengið viðtal hjá ráðgjafa. Ég var líka búin að setja hann á biðlista á Krýsuvík. Honum fannst það spennandi en hann var búinn að missa prófið ævilangt og hann elskaði að keyra og var mikill bílakarl.“

Íbúð í vesturbænum og jagúar

Hún lýsir Leó sem ungum manni sem lá ægilega mikið á í lífinu.

„En þarna var hann ekki í vinnu, orðinn próflaus en sá fyrir sér að nýta tímann í að ná sér í einhverja gráðu. Hann langaði mikið að bara verða fjármálalögfræðingur. Hann var mjög duglegur í fjármálum, keypti hlutabréf í útlöndum og bara margfaldaði peningana sína og var búinn að kaupa sér íbúð vestur í bæ þegar hann var nítján ára og Jagúarbíl. En þetta er þetta með að komast ekki í meðferð bara um leið og þér dettur það í hug? Það þarf að grípa þessa ungu menn bara um leið og þeir vilja fara. Ég man að ég fór einhvern tímann í viðtal þarna uppi á SÁÁ við ráðgjafa og hann segir svona af miklu yfirlæti við mig: „Fólk verður nú að vilja fara í meðferð, það þýðir nú ekkert að pína fólk í meðferð.“ Ég er bara ekki sammála því vegna þess að á minni göngu hef ég svo margoft hlustað á menn segja: „Ég fór í meðferð fyrir konuna, ég ætlaði nú ekkert að hætta að drekka og mér fannst ég nú ekki eiga við neitt vandamál að stríða.“ En svo þegar ég var kominn inn bara þá sá ég bara að það var bara eins og þeir hefðu verið að njósna um mig. Það var bara verið að lýsa mér og þá sá ég ljósið. Það þarf ekkert alltaf að vera þannig að þú viljir fara inn.“

En aftur að áramótunum þegar Leó féll.

„Þarna 3. janúar var hann búinn að vera að drekka þarna yfir áramótin og var alveg búinn á því. Við vorum að svona skipuleggja hvernig við ætluðum að gera þetta, að hann færi í meðferð og myndi svo skipuleggja framtíðina Við áttum reyndar alveg yndislega stund en ég segi við hann: „Jæja, Leó minn, nú er ég að fara heim. Ég ætla að fara heim að leggja mig og hvíla mig vel af því að maður þarf náttúrulega að vera vel úthvíldur svo ég geti hjálpað þér. Maður þarf að setja súrefnisgrímuna fyrst á sjálfan sig áður en maður hjálpar öðrum.“ Hann svona vildi ekki að ég færi og vildi að ég knúsaði sig sem mest. Ég knúsaði hann alveg eins og ég gat og fór svo heim.“

Daginn eftir beið Arnhildur aðeins með að hringja í son sinn til hádegis.

„Ég hringi og þá er slökkt á símanum hans, sem er mjög óvanalegt. Þá fór hjartað mitt að slá mjög mikið. Svo bíð ég eitthvað fram eftir degi og svo þegar klukkan er að verða sex þá get ég ekki meir. Hann sem sagt býr í Vesturbæ, á íbúð þar, og ég keyri af stað, alveg í miklu kasti og mér er vonandi fyrirgefið að fara yfir á rauðum ljósum. Ég fann eitthvað hræðilegt á mér. Ég ryðst inn í blokkina og hleyp upp á fjórðu hæð og ég er með lykla og brýst inn og þá bara raungerist martröðin. Hann liggur þarna í rúminu sínu, afskaplega fallegur og friðsæll og ég sé að hann er löngu farinn. Þetta er bara svolítið í móðu og ég náði ekki í neinn. Ég gargaði og gargaði og svo komu nágrannar og ég hringdi í 112 og þeir sögðu mér að hnoða hann.“

Hún segist hafa byrjað á endurlífgun en vitað að hann væri látinn.

„Það fannst í maganum á honum Oxycontin. Hann hafði aldrei tekið svoleiðis áður en hann var örugglega bara að reyna að slaka á og líða eitthvað betur af því að honum leið svo illa með undanfarna daga og ég skil þá tilfinningu líka einhvern veginn. Ég er alltaf að segja þessa sögu að þetta var slys af því að hann vildi alls ekki fara. Hann var afskaplega lífsglaður og ekki þunglyndur. Hann gat bara verið ofsalega óánægður með sig.“

Hér að neðan má sjá innslagið í heild sinni þar sem Arnhildur fer nánar yfir sögu Leós og hvernig hægt sé að koma í veg fyrir svona slys.