Gefur hlutum sem enginn vill sjá né vita af fagurfræðilegt gildi

Sýningin fjallar um samband okkar við hversdagslega hluti sem tapað hafa tilgangi sínum og þannig ef til vill einnig fagurfræðilegu gildi sínu. Ljósmyndirnar eru handmálaðar með olíulitum á silver gelatin prent og eru einskonar portrett myndir af þessum hlutum sem gefur þeim ákveðið rými og endurvekur að vissu leyti tilverurétt þeirra. Blaðamaður heyrði í Lilju og fékk nánari innsýn í listina og endurvakningu fegurðar hversdagsleikans.

Hvaðan sækirðu innblástur fyrir sýningunni?

Þessi einnota heimur og þessi ruslsköpun sem gegnsýrir alla okkar menningu er innblástur minn fyrir þessari sýningu og þá var kvíðinn yfir því. Þetta er stórskrýtinn raunveruleiki! Það er merkilegt hvernig hlutur getur á augnabliki umbreyst úr verðmætum í rusl. Við leggjum það á okkur að fara af ásetningi og eftirvæntingu að kaupa eitthvað sem verður svo jafnskjótt eins og aðskotahlutur og vekur jafnvel upp viðbjóð. 

Þetta er algjör tilfinningarússíbani, við erum pirruð út í ruslið sem við sköpuðum sjálf. Mig langar að taka sjálf ábyrgð á eigin viðhorfi og gefa þessum hlutum sem enginn vill sjá né vita af fagurfræðilegt gildi sitt aftur. 

Með því að nota þessa aðferð, að taka portrett myndir af fánýti og handmála svo litina inn í myndirnar finnst mér ég vera að veita hlutunum þá hlýju og alúð sem þeir eiga skilið.

Hefur sýningin verið lengi í bígerð?

Umfjöllunarefni sýningarinnar hefur verið mér eins og mörgum öðrum hugleikið í mörg ár en ég hef unnið markvisst að henni í sex mánuði. Mikið af vinnunni átti sér stað í janúar þegar covid var í hámarki og lægðunum virtist aldrei ætla að linna og því varð sýningin óvart ótrúlega litrík og glöð einhvern veginn.

Finnst þér þú hafa endurskilgreint samband þitt við hversdagslega hluti í gegnum þessa sýningu?

Hmm, kannski aðallega að því leyti að þær tilfinningar sem ég hafði gagnvart ruslinu sem ég skapa beinast ekki lengur að ruslinu sjálfu heldur menningunni sem það fæðist í. Það þarf að ráðast á kerfið, ekki fólkið sem býr við það. 

Öll þurfum við að skakklappast með eilíft samviskubit að vera ekki að standa okkur nógu vel þegar það er ekki möguleiki undir þessum kringumstæðum. Heimurinn er ekki að farast þótt við mætum ekki með fjölnota poka í Bónus.

Að lokum segir Lilja:

Ég held kannski að það sem ég vilji að fólk taki með sér frá sýningunni sé örlítil hugleiðing um fegurðina. Við þurfum ekki alltaf að hugsa að allt sé afskræmt og ónýtt fyrir okkur ef við lítum á okkur sjálf sem fegurðar sjáendur. Það er ábyrgðarhlutverk. Við getum ekki ætlast til þess að fegurðin birtist okkur bara án þess að sú taug sé opin. 

Ef við erum ekki með kröfur heldur nálgumst hlutina út frá viðhorfslegu mildi þá birtist fegurðin okkur á ólíklegustu stöðum.