Slegist og sæst við sérpantaða Kínverja

Þetta er bara íslenska þjóðin, fólkið sem þarf að kristna,“ segir Ilmur Stefánsdóttir, leikmyndahönnuður sýningarinnar Njálu, um eitt þúsund uppblásna líkama sem nú hafa yfirtekið Borgarleikhúsið.

„Það eru um fimm til sex hundruð manns sem látast í Njálu, og því sterk þörf fyrir að það sé mikill massi af fólki í sýningunni,“ útskýrir Ilmur þegar hún er spurð hvernig standi á þessari nýju viðbót leikhússins, sem sérpöntuð var alla leið frá Kína fyrir verkið. „Þeir eru búnir að standa í ströngu síðan þeir lentu, en greyin hafa þegar verið skírð, barin og látin bregða sér í allra kvikinda líki. Flestir verða naktir, en svo eru nokkrir sem landa veigameiri hlutverkum og fá að vera í fötum,“ bendir Ilmur á og skýtur að að einhverjir hafi nú þegar gifst lifandi mótleikurum sínum.

„Þetta hefur allt saman verið ofboðslega skemmtilegt og sérlega gaman að vinna með þessar brúður, en við höfum ekki haft svona áður,“ segir Ilmur. Svona staðgenglar eru mikið notaðar í Hollywood-kvikmyndum svo þær ættu að vera vanar því að láta djöflast rækilega í sér, og ekki eru þeir fáir bardagarnir í Njálu sem bíða þeirra. Það gæti þó komið einhverjum á óvart, en brúðurnar eru líklega gulleitari en meðalmaðurinn sem uppi var á Njálutíma.

„Við pöntuðum húðlitaðar gínur, en svo auðvitað er hugtakið húðlitaður algjörlega afstætt, sama hvar í heiminum maður býr og náttúrulega bara úrelt orð, svo við enduðum með þessar,“ segir Ilmur og skellihlær. Starf Ilmar er sveipað heilmiklum ævintýraljóma, en hún sér um að skapa gríðarstóran part af upplifun leikhúsgesta, þar sem hún býr jú til leikmyndina.

„Þetta er ofboðslega skemmtilegt og margt klikkað sem verður til. Í leikmynd Dúkkuhússins notaði ég til að mynda fimm tonn af sandi og svo hef ég gert heila leikmynd úr leikhústeipi og pappa, það tók marga mánuði,“ útskýrir hún og bendir á að brúðurnar góðu séu alls ekkert það klikkaðasta í uppsetningu Njálu. Nú þegar sé kominn til sögunnar sex metra bólstraður grasveggur og risastór skip, svo ætla má að úr verði stórbrotið sjónarspil. 

Var að traðka mína í spað

„Þetta er einstaklega þægilegt, búkar með haus og hendur og það þarf ekkert mikið að gerast svo þær breytist úr karli í konu eða öfugt. Síðan er svo mikið til af þessu að maður má gera hvað sem er. Ég var til dæmis að traðka eina í spað og reka hana á hol, ekkert vesen,“ segir Björn Stefánsson leikari sem fer með hlutverk í sýningunni og hefur þar af leiðandi heilmikla reynslu af þessum meðfærilegu mótleikurum.