Náttúran í öllu sínu veldi

Þrír stórir jarðskjálftar (>3) hafa orðið í grennd við Bárðarbungu í dag, sá stærsti um 4,0 að stærð og er það í annað sinn síðan jarðhræringarnar hófust sem skjálfti mælist af þeirri stærð. Hann er jafnframt sá stærsti sem mælst hefur í vikunni en jarðvísindamenn telja skjálftana líklega stafa af sigi í öskjunni sjálfri vegna kviku sem er á hreyfingu undir jöklinum.

Í samtali við Vísi segir Sara Barsotti, fagstjóri eldfjallavár hjá Veðurstofu Íslands, að skjálftarnir hafi átt upptök sín á töluvert grynnra dýpi en bróðurpartur þeirra rúmlega 3000 skjálfta sem riðið hafa yfir svæðið á síðustu dögum. Skjálftavirknin, sem fram til þessa hefur færst til norðurs og austur, virðist vera að leita aftur að upptakasvæði skjálftanna.

Sara segir að þrýstingsmunur á svæðinu undir norðvesturhluta Vatnajökuls kunni að skýra að kvikuhreyfingarnar. Fljótandi kvikan leitast við að jafna út þrýstinginn í berginu og jarðhræringarnar komið til er askjan reyndi að laga sig að breytingunum. Býst hún við að með hreyfingu kvikunnar hafi holrými myndast undir sjáfri öskjunni með þeim afleiðingum að hún hafi tekið síga.

Önnur tilgáta, sem studd er aflögunarmælingum (GPS), er að 25 kílómetra langur berggangur sé að myndast undir Dyngjujökli. Samtúlkun nýjustu gagna bendi til þess að gangurinn sé að víkka við norð-austurendann en gangurinn hefur þó lítið lengst undanfarinn sólarhring.

Flekahreyfingar hafi einnig getað sett strik í reikninginn en norðvesturhluti Vatnajökuls hvílir á flekamótum Norður-Ameríku- og Evrópuflekanna.

Jarðskjálftamælingar styðja að þó kvikan sé enn á 5 til 10 kílómetra dýpi og ekki eru merki um að virknin sé að færast ofar.