Boltinn rúllar Björn Þór Sigbjörnsson skrifar 3. ágúst 2012 06:00 Þegar ég var gutti mætti ég stundum á fótboltaæfingar á malarvelli KA. Þjálfarinn reykti á æfingum og var stundum fullur. Ég átti ekki upp á pallborðið hjá honum; fékk fá tækifæri eins og það heitir, og þótt aðrir þjálfarar kæmu seinna, óreykjandi og edrú, komst ég heldur ekki í liðið. Fljótlega hætti ég að æfa en hafði áfram áhuga á fótbolta. Vorið 1984 eygði ég möguleika á góðum árangri KA í meistaraflokki því í liðið var kominn Mark nokkur Duffield sem var sagður góður. Hann var með sítt að aftan, svona eins og Glenn Hoddle í Tottenham. KA féll um haustið. Nokkru síðar kom Guðjón Þórðarson og KA varð Íslandsmeistari. Það var stærsta stund lífs míns til þess tíma. Upp frá því hætti ég að fylgjast með fótbolta. Ég vissi fyrst af tilvist Davids Beckham þegar hann var orðinn kyntákn og prýddi forsíðu glanstímarits. Mér fannst merkilegt að fótboltamaður væri í því hlutverki og fór að fylgjast með á ný. Þá voru komnir talsverðir peningar í fótboltann en þó bara brot af því sem er í dag. Verkamenn í Bretlandi höfðu enn þá efni á ársmiða. Nú lifa ótrúlega margir leikmenn einhvers konar Hollywood-/rokkstjörnulífi með tilheyrandi þörf fyrir að láta bóna á sér egóið. Þeir líta á sig sem nafla alheimsins fremur en hluta af liði. Alheimurinn dansar með, hefur þessa gaura upp til skýjanna og borgar uppsett verð fyrir skemmtunina. Eftir að sonur minn hóf að æfa með KR er svo komið að ég ver mörgum klukkutímum í viku í fótbolta. Ég fylgist með syninum, Pepsi-deildunum, bikarnum, 1. deildinni, 2. deildinni, enska boltanum, spænska boltanum, Meistaradeildinni, Evrópudeildinni, EM og HM. Ekki er nóg með að ég horfi á leiki heldur fylgist ég með öllu bullinu líka. Á þeim tíma þegar við Mark Duffield og Guðjón vorum í KA þá tjáðu menn sig með sendingum, skotum og tæklingum en nú fer stór partur af leiknum fram utan vallar. Misgáfulegar yfirlýsingar vella út úr mönnum í fjölmiðlum og á Twitter. Þótt mér mislíki við margt í fótboltanum hef ég einstaklega gaman af honum. Og ég viðurkenni að stundum hugsa ég til baka. Ef ég hefði verið betri þá væri ég kannski nýkominn heim úr atvinnumennsku. Með demant í eyranu og tattúveraða ermi og nokkrar sektir á bakinu fyrir ósæmileg ummæli á Twitter. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Björn Þór Sigbjörnsson Mest lesið Verðmætin verða ekki til af sjálfu sér Hafdís Gunnarsdóttir Skoðun Til foreldra trans barna og ungmenna María Gunnarsdóttir Skoðun 60 milljarðarnir sem enginn talar um Kári Sigurðsson Skoðun Laxeldi á Seyðisfirði Kristján Ingimarsson Skoðun Þrjú höfuð eru betri en eitt Sæþór Randalsson Skoðun Lyf eru fjárfesting í fólki og framtíðinni Erla Sigríður Skarphéðinsdóttir Skoðun Allir vinna – fjárfestum í því sem við eigum Birna Ósk Einarsdóttir Skoðun Erum við að borða það sem við höldum að við séum að borða? Elísabet Reynisdóttir Skoðun Spyrjið okkur hvað við sjáum á TikTok Lena Amirsdóttir Mulamuhic Skoðun Valkvætt samhengi Ásdísar svo hún geti teiknað upp réttu fyrirsögnina Eydís Inga Valsdóttir Skoðun
Þegar ég var gutti mætti ég stundum á fótboltaæfingar á malarvelli KA. Þjálfarinn reykti á æfingum og var stundum fullur. Ég átti ekki upp á pallborðið hjá honum; fékk fá tækifæri eins og það heitir, og þótt aðrir þjálfarar kæmu seinna, óreykjandi og edrú, komst ég heldur ekki í liðið. Fljótlega hætti ég að æfa en hafði áfram áhuga á fótbolta. Vorið 1984 eygði ég möguleika á góðum árangri KA í meistaraflokki því í liðið var kominn Mark nokkur Duffield sem var sagður góður. Hann var með sítt að aftan, svona eins og Glenn Hoddle í Tottenham. KA féll um haustið. Nokkru síðar kom Guðjón Þórðarson og KA varð Íslandsmeistari. Það var stærsta stund lífs míns til þess tíma. Upp frá því hætti ég að fylgjast með fótbolta. Ég vissi fyrst af tilvist Davids Beckham þegar hann var orðinn kyntákn og prýddi forsíðu glanstímarits. Mér fannst merkilegt að fótboltamaður væri í því hlutverki og fór að fylgjast með á ný. Þá voru komnir talsverðir peningar í fótboltann en þó bara brot af því sem er í dag. Verkamenn í Bretlandi höfðu enn þá efni á ársmiða. Nú lifa ótrúlega margir leikmenn einhvers konar Hollywood-/rokkstjörnulífi með tilheyrandi þörf fyrir að láta bóna á sér egóið. Þeir líta á sig sem nafla alheimsins fremur en hluta af liði. Alheimurinn dansar með, hefur þessa gaura upp til skýjanna og borgar uppsett verð fyrir skemmtunina. Eftir að sonur minn hóf að æfa með KR er svo komið að ég ver mörgum klukkutímum í viku í fótbolta. Ég fylgist með syninum, Pepsi-deildunum, bikarnum, 1. deildinni, 2. deildinni, enska boltanum, spænska boltanum, Meistaradeildinni, Evrópudeildinni, EM og HM. Ekki er nóg með að ég horfi á leiki heldur fylgist ég með öllu bullinu líka. Á þeim tíma þegar við Mark Duffield og Guðjón vorum í KA þá tjáðu menn sig með sendingum, skotum og tæklingum en nú fer stór partur af leiknum fram utan vallar. Misgáfulegar yfirlýsingar vella út úr mönnum í fjölmiðlum og á Twitter. Þótt mér mislíki við margt í fótboltanum hef ég einstaklega gaman af honum. Og ég viðurkenni að stundum hugsa ég til baka. Ef ég hefði verið betri þá væri ég kannski nýkominn heim úr atvinnumennsku. Með demant í eyranu og tattúveraða ermi og nokkrar sektir á bakinu fyrir ósæmileg ummæli á Twitter.
Valkvætt samhengi Ásdísar svo hún geti teiknað upp réttu fyrirsögnina Eydís Inga Valsdóttir Skoðun
Valkvætt samhengi Ásdísar svo hún geti teiknað upp réttu fyrirsögnina Eydís Inga Valsdóttir Skoðun