Huggulegir sveitasöngvar Freyr Bjarnason skrifar 7. janúar 2011 06:00 Last Train Home eftir Kalla. Tónlist Last Train Home Kalli Tónlistarmaðurinn Kalli vakti fyrst athygli í hljómsveitinni Tenderfoot þar sem silkimjúkt kántrípoppið var í fyrirrúmi. Við gerð þessarar annarrar sólóplötu sinnar gekk hann skrefinu lengra og ákvað að taka hana upp í kántríborginni Nashville með aðstoð reyndra tónlistarmanna þaðan. Einn þeirra var goðsögnin Bob Moore sem spilaði á bassa fyrir sjálfan kónginn, Elvis Presley, í ellefu ár. Einnig koma við sögu gítarleikarinn Lloyd Green sem hefur leikið með Paul McCartney og trommarinn J.D. Blair, sem hefur spilað með Shaniu Twain. Fyrir vikið er hljómurinn allur mjög vandaður og Kalli sjálfur er á heimavelli í kántrísöng sínum eins og við var að búast. Vissulega hljómar það stundum ótrúverðugt að ungur Íslendingur skuli kyrja angurværa ameríska sveitasöngva um síðustu lestina heim, um að hitta kærustuna sína í Laurel Canyon í Kaliforníu og um að hlaupa um götur New York-borgar en vafalítið er það liður í að höfða betur til erlendra hlustenda. Lögin eru engu að síður flest hugguleg og þægileg, þar á meðal This Is Goodbye og Shine On Me, án þess þó að grípa mann á afgerandi hátt. Niðurstaða: Huggulegt kántrí sem Kalli syngur af mikilli yfirvegun. Mest lesið Óðinn Svan hættur hjá Rúv: „Maður getur ekki verið atvinnulaus lengi“ Lífið Lokar hringnum eftir tíu ár erlendis Lífið Mari Jaersk tilkynnti kynið úti í náttúrunni Lífið Kann sjö tungumál, með fimm háskólagráður og kennir dönsku Lífið Bridgespaði seldi í Köldulind á 237 milljónir Lífið Elísa og Rasmus gengu í það heilaga Lífið Fáum loks að feta í fótspor Johns Wick Leikjavísir Úr barnaskemmtunum á klúbbinn Tónlist Að vera neitað um listamannalaun reyndist algjör frelsun Lífið „Erum bara vinir“ Lífið Fleiri fréttir Dillandi danskur Bond til bjargar blokkinni Krakkaskaup fyrir fullorðna Fegurðardýrkun í Oz-landi Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Óbilandi trú á eigin ágæti Er Ormstunga djarfasta sýning ársins? Rasistar í sumarbústað Atvinnulaus aumingi trompar dauðakölt Gagnrýni ársins 2025: Jólahelvíti, ómerkilegir þættir og vonbrigði á stóra sviðinu Við þurfum að ræða Sydney Sweeney Sjá meira
Tónlist Last Train Home Kalli Tónlistarmaðurinn Kalli vakti fyrst athygli í hljómsveitinni Tenderfoot þar sem silkimjúkt kántrípoppið var í fyrirrúmi. Við gerð þessarar annarrar sólóplötu sinnar gekk hann skrefinu lengra og ákvað að taka hana upp í kántríborginni Nashville með aðstoð reyndra tónlistarmanna þaðan. Einn þeirra var goðsögnin Bob Moore sem spilaði á bassa fyrir sjálfan kónginn, Elvis Presley, í ellefu ár. Einnig koma við sögu gítarleikarinn Lloyd Green sem hefur leikið með Paul McCartney og trommarinn J.D. Blair, sem hefur spilað með Shaniu Twain. Fyrir vikið er hljómurinn allur mjög vandaður og Kalli sjálfur er á heimavelli í kántrísöng sínum eins og við var að búast. Vissulega hljómar það stundum ótrúverðugt að ungur Íslendingur skuli kyrja angurværa ameríska sveitasöngva um síðustu lestina heim, um að hitta kærustuna sína í Laurel Canyon í Kaliforníu og um að hlaupa um götur New York-borgar en vafalítið er það liður í að höfða betur til erlendra hlustenda. Lögin eru engu að síður flest hugguleg og þægileg, þar á meðal This Is Goodbye og Shine On Me, án þess þó að grípa mann á afgerandi hátt. Niðurstaða: Huggulegt kántrí sem Kalli syngur af mikilli yfirvegun.
Mest lesið Óðinn Svan hættur hjá Rúv: „Maður getur ekki verið atvinnulaus lengi“ Lífið Lokar hringnum eftir tíu ár erlendis Lífið Mari Jaersk tilkynnti kynið úti í náttúrunni Lífið Kann sjö tungumál, með fimm háskólagráður og kennir dönsku Lífið Bridgespaði seldi í Köldulind á 237 milljónir Lífið Elísa og Rasmus gengu í það heilaga Lífið Fáum loks að feta í fótspor Johns Wick Leikjavísir Úr barnaskemmtunum á klúbbinn Tónlist Að vera neitað um listamannalaun reyndist algjör frelsun Lífið „Erum bara vinir“ Lífið Fleiri fréttir Dillandi danskur Bond til bjargar blokkinni Krakkaskaup fyrir fullorðna Fegurðardýrkun í Oz-landi Eins og í tannlæknastól án deyfingar: Dauðar laglínur á Myrkum músíkdögum Óbilandi trú á eigin ágæti Er Ormstunga djarfasta sýning ársins? Rasistar í sumarbústað Atvinnulaus aumingi trompar dauðakölt Gagnrýni ársins 2025: Jólahelvíti, ómerkilegir þættir og vonbrigði á stóra sviðinu Við þurfum að ræða Sydney Sweeney Sjá meira