Upphefð í annað sinn

Sigríður Lára Sigurjónsdóttir leikskáld á heiðurinn að verkinu Listin að lifa sem var valið áhugaverðasta áhugaleiksýning leikársins 2006-2007. Þetta er í annað sinn sem höfundinum hlotnast þessi heiður en verkið verður sýnt í Þjóðleikhúsinu í júní.

Sigríður Lára var fengin til að skrifa leikrit fyrir Leikfélag Fljótsdalshéraðs í tilefni af fjörutíu ára afmæli þess í ár. Sigríður Lára steig einmitt sín fyrstu leikhússpor með því leikfélagi en hún er ættuð frá Egilsstöðum. „Það atvikaðist nú bara þannig að þau höfðu samband við mig og ég leyfði þeim að skoða draslið mitt og svo sögðu þau mér hvaða leikrit þau vildu að ég kláraði,“ segir höfundurinn hæversklega. Hún segist hafa komið sér upp dálitlum sarpi til að sækja í og þegar fólk hafi samband leyfi hún því að grúska í „draslinu“.

„Þetta tiltekna verk varð til sem stuttverk sem leikfélagið Hugleikur setti upp árið 2004 og var sýnt á stuttverkahátíð hjá Bandalagi íslenskra leikfélaga. Það var upphafið og endirinn. Þetta er búið að vera svolítið skrítin þróunar­vinna því nú skrifaði ég miðjuna í því.“ Verkið Listin að lifa var síðan frumsýnt á Iðavöllum á Héraði í nóvember á síðasta ári í leikstjórn Odds Bjarna Þorkelssonar.

Í umsögn dómnefndar, sem skipuð var Tinnu Gunnlaugsdóttur Þjóðleikhússtjóra og Hlín Agnars­dóttur, listrænum ráðgjafa Þjóðleikhússins, kom fram að í verkinu færi saman „góð tilfinning höfundar fyrir því sem gerir texta áhugaverðan til flutnings á leiksviði sem og skapandi og frumleg úrvinnsla leikstjórans á efnivið höfundar“. Leikritið lýsir lífi þriggja einstaklinga nánast frá vöggu til grafar og er margslungið í einfaldleika sínum.

Sigríður Lára hefur fengist við leikritaskrif frá árinu 1996 og hefur til dæmis skrifað fyrir Hugleik og Stúdentaleikhúsið en verk hennar, Ungir menn á uppleið, sem hið síðarnefnda setti upp, var valið áhugaverðasta áhugaleiksýningin ársins 2001.

Sigríður Lára kveðst, líkt og allir aðrir sem skrifa fyrir leikhús, alltaf vera á leiðinni að skrifa fyrir atvinnuleikhúsin líka. „Ég hef alltaf ætlað mér að klára eitthvað nógu vel til að senda til verkefnavalsnefndanna en síðustu ár hefur verið svo mikið að gera í öðrum verkefnum. Nú er náttúrlega borðleggjandi að maður þarf að taka sig á og fara að einbeita sér aðeins meira.“

Hún áréttar að leikskáldin séu alls ekki jafn bundin af skilgreiningum um atvinnu- eða áhugaleikhús enda takist fáum að lifa eingöngu af skrifum, hvað þá aðeins fyrir leikhúsin. „Vonandi tekst mér að gera mér einhvern mat úr þessari upphefð,“ segir hún kímin, „mér finnst hroðalega skemmtilegt að skrifa leikrit og að fá greitt fyrir það væri alveg fáranlega mikil draumastaða – þó ekki væri nema fyrir eitt og eitt.“