Ekki vera lummó eftir Gnarr

Fyrir fjórum árum var tilhugsunin um Jón Gnarr í borgarstjórastólnum alveg út í hött. Núna er tilhugsunin um einhvern annan í embættinu jafn fáránleg. En allt líður undir lok og næst þegar ég skrifa bakþanka verður kominn nýr borgarstjóri í Reykjavík.

Að frátöldum Banjólista Framsóknar og hvítra, kristinna flugvallarvina eru reykvísku frambjóðendurnir ágætlega frambærilegir. Flestir veðja á að Dagur B. Eggertsson verði næsti borgarstjóri og það væru sennilega ekkert hræðileg örlög fyrir Reykjavík ef sú spá rættist.

Það sem ég mun hins vegar sakna er óþekktin og uppátækjasemin. Fráfarandi borgarstjóri er rokkstjarna en ekki pólitíkus. Og jú, vissulega má færa rök fyrir því að rokkstjörnur eigi að halda sig við rokkið og láta blýantsnagarana um mikilvægar stjórnsýsluákvarðanir.

Og það er það sem mun gerast núna. Næsti borgarstjóri mun ekki fara í drag á Gay Pride eða klæðast einkennisklæðnaði Pussy Riot til þess að mótmæla mannréttindabrotum Pútíns (sem er líklega það frábærasta sem gert hefur verið í heiminum). En vonandi hefur hann samt lært eitthvað af Jóni.

Þetta þarf ekki að vera leiðinlegt og það er óþarfi að halda alltaf öllum góðum. Ef einhverjum misbýður það að borgarstjóri velti vöngum um það hvort Jesús hafi verið hommi þá er það þeirra mál.

Borgarstjóri þarf ekki að vera sameiningartákn Reykvíkinga. Hann þarf bara að mæta í vinnuna og gera allt þetta hundleiðinlega stöff sem við hin nennum ekki að gera. Og það gerði Jón, nema stundum var hann í Stjörnustríðsbúningi á meðan.

Það er hins vegar ósanngjarnt að ætlast til þess að eftirmaður Jóns verði eins og hann og það geri ég alls ekki. Um leið væri það skref afturábak fyrir hann að setja sig í rembingslegar stellingar og reyna að vera fullkominn. Sá pakki er búinn. Slakaðu bara á og vertu þú sjálfur. Það er eina leiðin til að verða ekki „lummó týpan sem kom á eftir Jóni Gnarr“.