Innleggsnóta Charlotte Böving skrifar 25. mars 2013 06:00 Ég á orðið nokkurn stafla af innleggsnótum. Ýmist vegna hluta sem ég hef séð eftir því að kaupa eða gjafa sem ég hef ekki getað notað. Ég verð að viðurkenna að ég myndi mun heldur vilja fá endurgreitt. En rétturinn á peningunum er hjá verslunareigendum og ekki viðskiptavinum í þessum tilfellum. Fyrir bráðum tveimur vikum keypti ég mér fallega hannaðan jakka úr ull. Hlýjan og góðan, hugsaði ég, enda kuldaboli nýkominn til Reykjavíkur. Ég mátaði jakkann í búðinni og ákvað að mig langaði í hann. Þegar ég ætlaði að renna niður festist rennilásinn í ullinni. Ég reyndi nokkrum sinnum þangað til afgreiðslukonan varð að koma og hjálpa mér úr jakkanum. Hún fjarlægði ullina sem stíflaði rennilásinn. Nú fór ég að efast um að jakkinn væri góð kaup, en afgeiðslukonan sannfærði mig um að vandinn væri úr sögunni og ég gæti róleg fjárfest í flíkinni. Sem ég gerði. Þegar heim var komið hélt ég ánægð litla tískusýningu á jakkanum fyrir heimilisfólk, en þegar ég ætlaði úr honum var vandinn engu minni en áður, ullin stíflaði rennilásinn. Ég var lengi að komast úr jakkanum og ég ákvað það strax að yfirhöfnin væri ekki fyrirhafnarinnar virði. Daginn eftir fór ég því aftur í búðina og sagði jakkann vera með alvarlegan hönnunargalla, ég vildi fá endurgreitt. Nei, það var ekki í boði. En ég gat fengið innleggsnótu, eða látið búðina gera við jakkann. Ég sagðist þurfa hlýja yfirhöfn núna og að úrvalið í umræddri verslun væri takmarkað, þess vegna vildi ég peninginn minn aftur. Afgreiðslukonan lét ekki segjast. Ég samþykkti því á endanum viðgerð á jakkanum, enda á ég orðið nóg af innleggsnótum. Og nú eru bráðum liðnar tvær vikur – búðin er enn með jakkann og auðvitað peninginn minn. Ég bíð eftir símtali frá búðinni um að jakkinn sé lagfærður og ég komist bæði í hann og úr honum. Dóttir mín er að fermast um helgina. Sem betur fer keyptum við tímanlega fallegan kjól sem ekki hefur þurft viðgerð. Hugsið ykkur ef það hefði ekki verið jakkinn minn, heldur kjóllinn hennar, sem hefði kallað á þessa þjónustu verslunar. Ég á heilmikið safn af innleggsnótum, þannig að næst þegar ég þarf að borga barnapíunni get ég spurt: Viltu fá borgað í innleggsnótu? Ég vona að hún segi já! Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Charlotte Böving Mest lesið „Er ekki bara best að hætta þessu fiskeldi?” Halla Hrund Logadóttir Skoðun Sumt er hægt að verja aðeins einu sinni Steinunn Ólína Þorsteinsdóttir Skoðun Það er pláss fyrir einn aldraðan einstakling í stofunni hjá mér Steinunn Þórðardóttir Skoðun Frá Sjálfstæðisflokki til Samfylkingar og óháðra – af hverju? Bjarni Torfi Álfþórsson Skoðun Er verið að kynna Borgarlínuna sem strætó? Bárður Sigurðsson Skoðun Hvíl í friði, Bifrastarandinn Selma Klara Gunnarsdóttir Skoðun Stefnt að stjórnleysi í ríkisfjármálunum Sigurður Örn Hilmarsson Skoðun Þegar álag barns reynir á hjónabandið Sigurður Árni Reynisson Skoðun Hollt mataræði þarf ekki að vera flókið – bara framkvæmanlegt Birgitta Lind Vilhjálmsdóttir ,Gunnhildur Sveinsdóttir Skoðun Þegar viðvaranir eru hunsaðar Þórdís Lóa Þórhallsdóttir Skoðun
Ég á orðið nokkurn stafla af innleggsnótum. Ýmist vegna hluta sem ég hef séð eftir því að kaupa eða gjafa sem ég hef ekki getað notað. Ég verð að viðurkenna að ég myndi mun heldur vilja fá endurgreitt. En rétturinn á peningunum er hjá verslunareigendum og ekki viðskiptavinum í þessum tilfellum. Fyrir bráðum tveimur vikum keypti ég mér fallega hannaðan jakka úr ull. Hlýjan og góðan, hugsaði ég, enda kuldaboli nýkominn til Reykjavíkur. Ég mátaði jakkann í búðinni og ákvað að mig langaði í hann. Þegar ég ætlaði að renna niður festist rennilásinn í ullinni. Ég reyndi nokkrum sinnum þangað til afgreiðslukonan varð að koma og hjálpa mér úr jakkanum. Hún fjarlægði ullina sem stíflaði rennilásinn. Nú fór ég að efast um að jakkinn væri góð kaup, en afgeiðslukonan sannfærði mig um að vandinn væri úr sögunni og ég gæti róleg fjárfest í flíkinni. Sem ég gerði. Þegar heim var komið hélt ég ánægð litla tískusýningu á jakkanum fyrir heimilisfólk, en þegar ég ætlaði úr honum var vandinn engu minni en áður, ullin stíflaði rennilásinn. Ég var lengi að komast úr jakkanum og ég ákvað það strax að yfirhöfnin væri ekki fyrirhafnarinnar virði. Daginn eftir fór ég því aftur í búðina og sagði jakkann vera með alvarlegan hönnunargalla, ég vildi fá endurgreitt. Nei, það var ekki í boði. En ég gat fengið innleggsnótu, eða látið búðina gera við jakkann. Ég sagðist þurfa hlýja yfirhöfn núna og að úrvalið í umræddri verslun væri takmarkað, þess vegna vildi ég peninginn minn aftur. Afgreiðslukonan lét ekki segjast. Ég samþykkti því á endanum viðgerð á jakkanum, enda á ég orðið nóg af innleggsnótum. Og nú eru bráðum liðnar tvær vikur – búðin er enn með jakkann og auðvitað peninginn minn. Ég bíð eftir símtali frá búðinni um að jakkinn sé lagfærður og ég komist bæði í hann og úr honum. Dóttir mín er að fermast um helgina. Sem betur fer keyptum við tímanlega fallegan kjól sem ekki hefur þurft viðgerð. Hugsið ykkur ef það hefði ekki verið jakkinn minn, heldur kjóllinn hennar, sem hefði kallað á þessa þjónustu verslunar. Ég á heilmikið safn af innleggsnótum, þannig að næst þegar ég þarf að borga barnapíunni get ég spurt: Viltu fá borgað í innleggsnótu? Ég vona að hún segi já!
Hollt mataræði þarf ekki að vera flókið – bara framkvæmanlegt Birgitta Lind Vilhjálmsdóttir ,Gunnhildur Sveinsdóttir Skoðun
Hollt mataræði þarf ekki að vera flókið – bara framkvæmanlegt Birgitta Lind Vilhjálmsdóttir ,Gunnhildur Sveinsdóttir Skoðun