Tíminn líður hraðar Atli Fannar Bjarkason skrifar 20. nóvember 2010 10:15 Hérna er verðugt verkefni fyrir stjarneðlisfræðinga, eða annað fólk sem er gáfaðara en ég: Notið menntun, útsjónarsemi og hæfileika ykkar í flóknum útreikningum til að sanna að tíminn líður hraðar í dag en áður. Í alvöru talað, þetta er hætt að vera fyndið. Það virðast ekki vera nema þrír mánuðir síðan við fögnuðum nýju ári. Ég á afmæli í apríl og það var fyrir svona hálfum mánuði og sumarið? Það endaði í gær. Tíminn geysist áfram á slíkum ógnarhraða að ég hrekk upp og gríp í rúmið mitt á hverjum morgni og staulast með sjóriðu í vinnuna. Þetta hefur orðið til þess að það er ekkert sérstakt við að eiga afmæli, enda gerist það svo oft, áramótaskaupið virðist fagna árstíðunum í stað nýs árs og tíðni jólanna hefur snaraukist - sem er glæpur gegn mannkyni. Þegar ég viðra þetta vandamál við vini og kunningja er mér sagt að þetta sé hluti af því að eldast. Engum öldrunarfræðingi eða hrörnunarlækni hefur tekist að staðfesta það, en ef satt reynist er það ógeðslega ósanngjarnt. Akkúrat þegar lífið byrjar að vera skemmtilegt fer það að líða svo hratt að maður missir af allavega helmingi þess sem er í boði. Mér leiddist stundum að vera barn. Ég vildi fá að keyra bíl og vinna alvöru vinnu. Mér fannst ömurlegt hlutskipti að þurfa að sætta mig við reiðhjól og sjálfstæðan atvinnurekstur á bílaþvottaplani. Þrátt fyrir það höguðu örlögin hlutunum þannig að þessi tími leið svo hægt að þegar ég varð 17 ára keypti ég 28 kerti á afmælistertuna. Jesús hékk í sjö tíma á krossinum. Þá töluðu menn um viku af klukkutímum. Af hverju? Aha! Vegna þess að fyrir 2.000 árum var sekúndan pottþétt klukkutíma að líða. Jörðin snýst sem sagt hraðar og hraðar með hverju árinu. Þetta hlýtur að hafa eitthvað með möndul jarðar að gera. Þetta byggi ég á engu. Samkvæmt þessu er lífið eins og flugferð. Byrjar hægt, tekur svo á loft og nær ógnarhraða áður en það hægir á sér og lendir. Sumar flugvélar brotlenda áður en þær koma á áfangastað, flestar komast alla leið. Sjúkleg flughræðsla mín undirstrikar þessa klisjukenndu kenningu ágætlega því ég er skíthræddur við allt - hvort sem það er áþreifanlegt eins og stelpur eða óáþreifanlegt eins og tilfinningar þeirra. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Atli Fannar Bjarkason Mest lesið Áfall á bíllausa daginn Camilla Rut Arnarsdóttir Skoðun Starfsfólkið stóð vaktina en stjórnvöld stóðu ekki við sitt Leifur Þorkelsson Skoðun Can Iceland afford to allow its airbridge to the world to grind to a halt? Carl Baudenbacher Skoðun Stöndum vörð um okkar mikilvægustu atvinnugrein Björgvin Jóhannesson Skoðun Er EES samningurinn orðinn klafi á Íslendinga? Eggert Guðmundsson Skoðun Hver ber ábyrgð þegar læknar hverfa frá starfsemi sjúkrahúss? Jón Páll Hallgrímsson Skoðun Haust til hægri Baldvin Björgvinsson Skoðun Kona með spegil Þorgerður María Þorbjarnardóttir Skoðun Evrópa Henry Alexander Henrysson Skoðun Það sem ekki sést í Excel-skjali Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir, Skoðun
Hérna er verðugt verkefni fyrir stjarneðlisfræðinga, eða annað fólk sem er gáfaðara en ég: Notið menntun, útsjónarsemi og hæfileika ykkar í flóknum útreikningum til að sanna að tíminn líður hraðar í dag en áður. Í alvöru talað, þetta er hætt að vera fyndið. Það virðast ekki vera nema þrír mánuðir síðan við fögnuðum nýju ári. Ég á afmæli í apríl og það var fyrir svona hálfum mánuði og sumarið? Það endaði í gær. Tíminn geysist áfram á slíkum ógnarhraða að ég hrekk upp og gríp í rúmið mitt á hverjum morgni og staulast með sjóriðu í vinnuna. Þetta hefur orðið til þess að það er ekkert sérstakt við að eiga afmæli, enda gerist það svo oft, áramótaskaupið virðist fagna árstíðunum í stað nýs árs og tíðni jólanna hefur snaraukist - sem er glæpur gegn mannkyni. Þegar ég viðra þetta vandamál við vini og kunningja er mér sagt að þetta sé hluti af því að eldast. Engum öldrunarfræðingi eða hrörnunarlækni hefur tekist að staðfesta það, en ef satt reynist er það ógeðslega ósanngjarnt. Akkúrat þegar lífið byrjar að vera skemmtilegt fer það að líða svo hratt að maður missir af allavega helmingi þess sem er í boði. Mér leiddist stundum að vera barn. Ég vildi fá að keyra bíl og vinna alvöru vinnu. Mér fannst ömurlegt hlutskipti að þurfa að sætta mig við reiðhjól og sjálfstæðan atvinnurekstur á bílaþvottaplani. Þrátt fyrir það höguðu örlögin hlutunum þannig að þessi tími leið svo hægt að þegar ég varð 17 ára keypti ég 28 kerti á afmælistertuna. Jesús hékk í sjö tíma á krossinum. Þá töluðu menn um viku af klukkutímum. Af hverju? Aha! Vegna þess að fyrir 2.000 árum var sekúndan pottþétt klukkutíma að líða. Jörðin snýst sem sagt hraðar og hraðar með hverju árinu. Þetta hlýtur að hafa eitthvað með möndul jarðar að gera. Þetta byggi ég á engu. Samkvæmt þessu er lífið eins og flugferð. Byrjar hægt, tekur svo á loft og nær ógnarhraða áður en það hægir á sér og lendir. Sumar flugvélar brotlenda áður en þær koma á áfangastað, flestar komast alla leið. Sjúkleg flughræðsla mín undirstrikar þessa klisjukenndu kenningu ágætlega því ég er skíthræddur við allt - hvort sem það er áþreifanlegt eins og stelpur eða óáþreifanlegt eins og tilfinningar þeirra.