Athvarf 6. nóvember 2009 00:01 Heima hjá mér er herbergi með drasli. Það er pínulítið, innan við sex fermetrar, frekar hátt til lofts en þröngt til veggja og hefur örugglega í upphafi átt að vera búr enda við hliðina á eldhúsinu. Herbergið er lítið að utan en miklu stærra að innan, eins og slíkra vistarvera er siður. Þegar við keyptum íbúðina okkar fyrir fjórum árum var þessu herbergi ætlað mikið hlutverk. Það átti að verða skrifstofa sem síðan breyttist ef til vill í barnaherbergi. Fyrsta hlutverk þess átti samt að vera athvarf fyrir húsbóndann. Það vill gerast þegar fólk flytur saman að annar aðilinn á meira dót. Í blönduðu kynjasambandi er það oftast konan. Hún byrjaði kannski að safna sér í búið um fermingu og hver hlutur var valinn af kostgæfni í samhengi við annan. Dótið hans er hins vegar oft sitt úr hverri áttinni, stóllinn hennar langömmu, lampinn sem síðustu leigjendur skildu eftir, stórar og veglegar afrískar styttur sem passa einhvern veginn ekki inn í sænsku sveitalínuna sem hún hefur verið að draga árum saman. Þá er athvarf góð lausn. Herbergi þar sem má hengja upp gömlu Iron Maiden og Hómer Simpson plakötin, hafa hnattlíkanið og spliffið, donkið og gengjuna sem gárungarnir gáfu honum einhvern tíma í jólagjöf. Að ógleymdum metraháum afrískum stríðsmönnum. Þar ætti líka að vera tölva til að spila Football Manager, vínylplötuspilari með stórum heyrnartólum og bækurnar um seinni heimsstyrjöldina. Sumum finnst eins herbergis athvarf ekki nóg og koma sér upp heilsársathvörfum úti á landi. Þá bætast í safnið veiðistangir og vöðlur, golfsett, snjósleðar og uppstoppuð bráð, billjardborð og gufubað. Og ef bústaðurinn verður of lítill þarf bara að rífa hann og byggja stærri. Sem þú gerir náttúrlega ekki við lítið herbergi. Eins og áður sagði endaði athvarfið heima hjá mér sem geymsla, full af drasli. Smám saman tíndist meira og meira dót þar inn sem enginn vissi almennilega hvar ætti annars staðar að vera og áður en varði var ekki lengur hægt að setjast þar niður, hvað þá lesa bók eða hlusta á plötur. Sem betur fer gátum við samt ekki rifið athvarfið okkar og stækkað það. Það er nefnilega miklu erfiðara að taka til eftir svoleiðis framkvæmdir. Sérstaklega þegar þyrlunnar nýtur ekki lengur við. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Þegar veikindaleyfi verður að fríi Gunnar Ármannsson Skoðun Hvert í fjandanum erum við eiginlega komin sem samfélag? Steindór Þórarinsson Skoðun Ríkisstjórnin ætlar að keyra ferðaþjónustufyrirtæki á Gullhringnum í gjaldþrot! Helgi Kjartansson,Ásta Stefánsdóttir Skoðun Hagræðing fyrir hvern? Stefán Pettersson Skoðun Hægrisveiflan ýkta Egill Ö. Hermannsson Skoðun Hvaða skilaboð erum við að senda framtíðarkennurum? Eyrún Ósk Hjartardóttir Skoðun Hvað verður um störfin okkar? Auður Alfa Ólafsdóttir Skoðun Traust byggist á vönduðum vinnubrögðum Ragnar Þór Reynisson,Valdimar Víðisson Skoðun Hitaveitan er ekki aflátsbréf: Forfeðurnir voru brautryðjendur, af hverju hikum við? Sveinn Atli Gunnarsson Skoðun Bláskógaskatturinn minnkar kökuna Guðrún Hafsteinsdóttir Skoðun
Heima hjá mér er herbergi með drasli. Það er pínulítið, innan við sex fermetrar, frekar hátt til lofts en þröngt til veggja og hefur örugglega í upphafi átt að vera búr enda við hliðina á eldhúsinu. Herbergið er lítið að utan en miklu stærra að innan, eins og slíkra vistarvera er siður. Þegar við keyptum íbúðina okkar fyrir fjórum árum var þessu herbergi ætlað mikið hlutverk. Það átti að verða skrifstofa sem síðan breyttist ef til vill í barnaherbergi. Fyrsta hlutverk þess átti samt að vera athvarf fyrir húsbóndann. Það vill gerast þegar fólk flytur saman að annar aðilinn á meira dót. Í blönduðu kynjasambandi er það oftast konan. Hún byrjaði kannski að safna sér í búið um fermingu og hver hlutur var valinn af kostgæfni í samhengi við annan. Dótið hans er hins vegar oft sitt úr hverri áttinni, stóllinn hennar langömmu, lampinn sem síðustu leigjendur skildu eftir, stórar og veglegar afrískar styttur sem passa einhvern veginn ekki inn í sænsku sveitalínuna sem hún hefur verið að draga árum saman. Þá er athvarf góð lausn. Herbergi þar sem má hengja upp gömlu Iron Maiden og Hómer Simpson plakötin, hafa hnattlíkanið og spliffið, donkið og gengjuna sem gárungarnir gáfu honum einhvern tíma í jólagjöf. Að ógleymdum metraháum afrískum stríðsmönnum. Þar ætti líka að vera tölva til að spila Football Manager, vínylplötuspilari með stórum heyrnartólum og bækurnar um seinni heimsstyrjöldina. Sumum finnst eins herbergis athvarf ekki nóg og koma sér upp heilsársathvörfum úti á landi. Þá bætast í safnið veiðistangir og vöðlur, golfsett, snjósleðar og uppstoppuð bráð, billjardborð og gufubað. Og ef bústaðurinn verður of lítill þarf bara að rífa hann og byggja stærri. Sem þú gerir náttúrlega ekki við lítið herbergi. Eins og áður sagði endaði athvarfið heima hjá mér sem geymsla, full af drasli. Smám saman tíndist meira og meira dót þar inn sem enginn vissi almennilega hvar ætti annars staðar að vera og áður en varði var ekki lengur hægt að setjast þar niður, hvað þá lesa bók eða hlusta á plötur. Sem betur fer gátum við samt ekki rifið athvarfið okkar og stækkað það. Það er nefnilega miklu erfiðara að taka til eftir svoleiðis framkvæmdir. Sérstaklega þegar þyrlunnar nýtur ekki lengur við.
Ríkisstjórnin ætlar að keyra ferðaþjónustufyrirtæki á Gullhringnum í gjaldþrot! Helgi Kjartansson,Ásta Stefánsdóttir Skoðun
Hitaveitan er ekki aflátsbréf: Forfeðurnir voru brautryðjendur, af hverju hikum við? Sveinn Atli Gunnarsson Skoðun
Ríkisstjórnin ætlar að keyra ferðaþjónustufyrirtæki á Gullhringnum í gjaldþrot! Helgi Kjartansson,Ásta Stefánsdóttir Skoðun
Hitaveitan er ekki aflátsbréf: Forfeðurnir voru brautryðjendur, af hverju hikum við? Sveinn Atli Gunnarsson Skoðun