Borgarstjórar einn og átta

Ég vorkenni styttugerðarmanninum í Ráðhúsi Reykjavíkur. Skilst að hann sé rétt byrjaður að meitla Markús Örn í stein. Hans bíður yfirtíð.

Frá því Davíð Oddsson hvarf með sitt biksvarta hár úr Ráðhúsinu, vel saddur af sveitarstjórnarmálunum hafa átta mislitir stjórnmálamenn handleikið lyklana á tjarnarbakkanum. Átta. Og aðeins einn þeirra hefur setið nokkuð rólegur á sínum stól eftir að Davíð vék af hólmi; sumsé hún Ingibjörg. Hinir eru meira og minna afleiðing af þeim tveimur, eða redding.

Davíð Oddsson, Markús Örn. Árni Sigfússon. Ingibjörg Sólrún. Þórólfur Árnason. Steinunn Valdís. Vilhjálmur Þ. Dagur B. Og loks Ólafur F.,

Borgarstjórar einn og átta.

Á svo sem eins og sextán árum.

Ég vorkenni styttugerðarmanninum.

Það sem hefur verið að gerast í reykvískri pólitík á síðustu klukkustundum er bein afleiðing af síðustu borgarstjórnarkosningum þar sem enginn bar sigur úr býtum. Sjálfstæðimenn náðu ekki hreinum meirihluta eins og þeir stefndu ótrauðir að. Samfylkinginn fékk aðeins fjóra, langt undir væntingum. Vinstri grænir misstu Björk og slefuðu í tvo. Framsókn kreisti einn. Samtals var gamla R-listanum hafnað. 

Kannski var Ólafur F. Magnússon eini sigurvegari síðustu kosninga með nálega tvo menn og tíu prósent atkvæða. Það var dágott og þvert á margar hrakspár. Hann ríghélt í flugvallamálið og sópaði til sín fylgi á þeim forsendum.

Hann hefur loksins og endanmlega komið öllum sínum stefnumiðum að af því stuðningsflokkurinn er tilbúinn að tvista.

Það sem raunverulega hefur gerst í reykvískri pólitík á síðustu klukkustundum er að sjálfstæðismenn eru gengnir í raðir frjálslyndra - eða öllu heldur í raðir óháðra. Þeir hafa gefið eftir mörg kunnustu stefnumál sín, fyrr og síðar, í skiptum fyrir völd. Hefndin er sæt. Særðir menn slá ákafast frá sér. Uppreisn Villa er nokkur. Æran er endurreist. Það er sagt að pósturinn hringi alltaf tvisvar.

Stóri taparinn í þessum skollaleik er Framsókn. Sjálfstæðismenn skilja Björn Inga eftir algerlega valdalausan. Hann er pólitískt nakinn - og kemst enda ekki lengur í kosningafötin sín, svo sem hann hefur sjálfur sagt frá. Kannski á hann eftir að bíta úr nálinni með það? Depurð Dags hlýtur líka að vera nokkur. Hann verður lengur á biðlaunum en borgarstjóralaunum. Og umhugsun Svandísar hlýtur að vera einhver.

Reykvíkingar eru náttúrlega ráðvilltir. Margir, líklega flestir, vilja auðvitað fá að kjósa aftur. Sem er ekki í spilunum. Þeir kusu þessa pólitísku óvissu yfir sig. Tóku ekki af skarið í kosningum. Þetta eiga ráðvilltir kjósendur skilið.

Pólitík er skrýtin. Á köflum ga-ga. Afsláttur og málamiðlun. Baktjaldamakk og brigslyrði. Leiðin að völdum er oftsinnis lygileg. Bókstaflega.

Réttnefni nýs meirihluta er bláþráður. Já, bláþráðurinn hefur komist til valda. Borgarstjórinn nýi er næsta berskjaldaður. En hver rauði þráðurinn verður á kjörtímabilinu er ekki enn vitað. Það getur enn margt gerst. Feita söngkonan er ennþá einhvers staðar þarna úti ...

Valdamesta stjórnmálaafl borgarinnar er flokkur sem enginn af efstu mönnum hans styður. Og er í ofanálag klofinn og sundraður.

Þetta heitir aðeins eitt.

Þetta heitir frjálslyndi.

Óheft og æðislegt frjálslyndi ...

-SER.