Rúnk gefur af sér

Ég hrjáðist eitt sinn af sjúkdómnum „ungur og vitlaus” (og geri líklegast enn) og þess vegna, er ég var spurður að því í vetur hvort ég fílaði ekki sveitina Rúnk, spurði ég kæruleysislega til baka: „Rúnk, var það ekki bara einhver B pönksveit?” Nei, sú var svo sannarlega ekki raunin og fyrir þrekvirki góðra manna komst ég loks yfir einu breiðskífu Rúnks (fyrir utan eina jólaplötu), Ghengi Dahls.

Ég þori að fullyrða að plata þessi hefur breytt lífi mínu, þvílíkur gleðigjafi sem þessi plata er. Þrátt fyrir að ég hafi ekki átt hana í langan tíma er þetta samt að mínu mati með betri poppplötum sem komið hafa út á þessari öld á Íslandi.

Á bak við sveitina var líka einvala lið. Sett saman úr rústum Tónaflokksins og innihélt Hildi Guðnadóttur (í dag einn frambærilegasti sellóleikari landsins og gaf út plötuna Mount A í fyrra undir nafninu Lost in Hildurness. Er auk þess meðlimur í Stórsveit Nix Noltes og nú síðast múm), Benedikt Hermann Hermannsson (sem flestir þekkja sem einfaldlega Benni Hemmi Hemm), Björn Kristjánsson (tónlistarmaðurinn Borkó en nokkur eftirvænting hefur ríkt yfir fyrstu sólóbreiðskífu kappans en hann er einnig meðlimur í Skakkamanage), Óli Björn Ólafsson (vann Músíktilraunir aðeins 14 ára gamall með sveitinni Yukatan, spilaði seinna með Unun, var í Kanada og hefur spilað með Emilíönu Torrini, múm, Slowblow og er meðlimur í Stórsveit Nix Noltes) og Svavar Pétur Eysteinsson (aðalmaðurinn á bak við Skakkamanage). Sannkallað stórskotalið í íslensku neðanjarðartónlistarlífi.

Ghengi Dahls fagnar brátt fimm ára afmæli sínu en Rúnk hefur aldrei formlega hætt þó að endurkoma sé víst ekki á döfinni. Platan hefur samt sem áður reynst mér mikill gleðigjafi undanfarið og blásið yl og lífi í mitt hjarta. Hvert sem ég fer, hvar sem ég er, hvort sem það er Suðurgatan, skíðagöngutækið í Laugum, lyftan í Landspítalanum eða rúmið í herberginu mínu, í sífellu syng ég, tralla og raula Rúnk. Aðallega þó „Fjalla-Fenomenon / Gaf mér Fanta Lemon“ en einnig „Yamahaaaa... / Algeymiii... / Í blakkátiii... / Í sameigninniii“ og „Í Atlavík, í Atlavík! [með mikla áherslu á A-ið]“ Hvet því alla sem vilja koma sér í gott stuð, fá sólina til þess að rísa og almennt heyra upplífgandi og frábæra tóna að verða sér úti um þessa stórkostlegu plötu. Af hverju þurfti ég að vera að hlusta á Linkin Park fyrir fimm árum?